lars, doğumunda annesi ölen, babasıyla büyüyen, oldukça içine kapanık, kendi yaşıtlarındaki bir kadına dokunamayan, ev, iş, pazarları da kilise üçgeninde yaşayan bir kişidir. öyle ki, ağbisine bile yemek yemeye gitmekten imtina etmektedir. bir gün ağbisinin kapısını çalar. internetten tanıştığı kız arkadaşı brezilya'dan gelmiştir. ağbisi ve yengesi bianca'yı gördüğünde oldukça şaşırırlar. bianca bir şişme bebektir.
filmimiz böylece başlar ve amerika'nın kuzeyindeki bir kasabada geçer hikaye. lars'ın sağlığına tekrar kavuşması için, tüm kasaba, hiç bozuntuya vermeden bianca'yı sahiplenir. ortaya oldukça etkileyici ve inanılmaz güzellikte bir film çıkar. şahsen dün gece film bitince tekrar oynatıp izledim. tekrar aynı etkiyi gösterdi. yer yer güldürdü, gülümsetti, duygulandırdı. çarpıldım resmen lan..
"övünmek gibi olmasın ama dostlar
kendimi 'hıyar' gibi hissediyorum
hani ince kıyım doğrasalar beni
(sigara yakar)
akdeniz 'cacık' olur diyorum
ve hatta atlas okyanusu
ve hatta hint oykanusu
ve, hatta hatta büyük okyanus bile, cacık olur diyorum
böyle cacığa rakı mı dayanır.."
bir kaç tane erotik müzik klibi izlemişimdir. him'in wicked game'i ve metallica'nın bir parçası daha. ama bu parçanın buenos aires doğumlu fransız yönetmen gaspar noe tarafından çekilen klibi resmen pornografiktir. istediğin kadar kes biç, hiç bir şekilde normal bir tv'de gösterilemez. brian molko'nun gözleriyle beraber o enfes sesi bir çok kadın için zaten tahrik edicidir. ama üstüne bu klip resmen felaket. klipte esmer kızımızın kulağında kulaklık bir odaya girer. üzerinde hala bir şeyler vardır. herhangi bir şeyden korunmak gibi bir derdi yok gibidir. şarkıyı dinleyerek oda içinde dolaşır ve sarışın kızımız ile döşeklerine çekilirler. gerisi önemli değil. isteklerini yerine getirir. (yukarıdaki klip adamın biri tarafından yapılmış. şarkının sözlerine uygun diye aldım)
brian molko "beni isteklerimden koru, koru beni, koru beni" derken sanırım bu kliptekilerden bahsediyor(!) söz esasında picasso'nun bir sözüymüş. picasso için pek geçerli bir söz olsa gerek. şarkının orjinali 'protect me from what i want' şeklinde. ama fransızca versiyonu daha güzel.
c’est le malaise du moment
l’épidémie qui s’étend
la fête est finie on descend
les pensées qui glaces la raison
paupières baissées, visage gris
surgissent les fantôme de notre lit
on ouvre le loquet de la grille
du taudit qu’on appelle maison
protect me from what i want
protect me from what i want
protect me form what i want
protect me
protect me
protege moi, protege moi (x4)
sommes nous les jouets du destin
souviens toi des moments divins
planants,éclatés au matin
et maintenant nous sommes tout seul
perdus les rêves de s'aimer
le temps où on avait rien fait
il nous reste toute une vie pour pleurer
et maintenant nous sommes tout seul
protect me from what i want
protect me from what i want
protect me from what i want
protect me
protect me
protect me from what i want (protege moi, protege moi)
protect me from what i want (protege moi, protege moi)
protect me from what i want (protege moi, protege moi)
protect me
protect me
protège moi, protège moi
protège moi, protège moi
protect me from what i want
protect me from what i want
protect me from what i want
protect me
protect me
protect me
protect me
2000'lerin ortasında bir çay ocağında oturmuş öğle arasını geçiriyorum ve çay içip türkiye gazetesi okuyorum. şimdi adını hatırlayamadığım bir köşe yazarı, atom bombasının sırrını ruslara veren ajanının öldüğünü yazıyor. hikaye müthiş. adam esasında bir rus yahudisi. zamanında babası almanya'ya göçmüş ve fizik öğrenimi görmüş. naziler iktidara geçince tekrar memleketi rusya'ya gitmiş. burada yeni baştan eğitime tabi tutmuşlar. kusursuz bir ingilizce ve amerikan adetlerini öğretmişler. sonra ver elini nazilerden kaçan yahudi rolü ile amerika. manhattan projesine dahil olmuş. öyle bir amerikalı olmuş ki beyzbol bile oynuyor. gel zaman git zaman sırları ruslarla paylaşıyor. sonra pırrr, ülkesine gidiyor. sovyetlr birliği kahramanlık nişanları ve vs.'lere boğuluyor. herifin yaptığı büyük bir iş elbet. ne alsa hak eder.
ama bu bombanın çalınma hikayesini aynı gazetenin arşivlerinde defalarca aratmama rağmen bulamadım. internette arama yaparken yine bu hikayeye rastlamadım. üstelik adamın adını da hatırlamıyorum. herif tam bir sır oldu benim için. ama arama yaparken klaus fuchs ile tanıştım. bazı kaynaklarda soyadı fox olarak da geçiyor. fuchs'un almanca bir kelime, tilki demekmiş. neyse, bir çok değişik siteden derlediğim atom bombasının çalınma hikayesine başlayalım..
büyük savaş başlamadan önce einstein önderliğindeki bir grup bilim adamı, amerikan başkanı franklin d. roosevelt'e bir mektup yazar. nazi almanya'sı atom bombası üretmek üzeredir. böylece manhattan projesi başlar. j. robert openheimer liderliğindeki ekipte edward teller, enrico fermi, david bohm, james frank, emilio serge, felix bloch, rudolf peierls, james chadwick, otto frisch, eugene wigner, leo szilard ve klaus fuchs vardır ve iki milyar dolar harcanır, bomba üretilir. hiroşima ve nagazaki'ye atılır. yüzbinlerce insan öldürülür. grup lideri openheimer, amerika doğumlu bir alman yahudisidir ve sola yatkın bir insandır. hidrojen bombasının yapımının gereksizliği konusunda edward teller ile kapışmıştır.
3 eylül 1949'da amerikan hava kuvvetleri meteoloji uçağı, kamçakya yarımadası üzerinde uçarken, radyoaktivite ölçüm cihazları bir anormallik fark eder. uçak, olağandışı bir hava kirliliğinin içinden geçmiştir. ertesi hafta, bu kirli havanın pasifiği geçerek kuzey amerika'ya vardığı tespit edilir. uçaklar tekrar havalanır, yeni numuneler alınır ve sonuç tam bekledikleri gibidir. numunelerde plütonyum ve doğal olmayan elementlerin izleri vardır. ruslar kamçakya yarımadasında atom bombasını patlatmıştır.
olay amerika'nın yöneticileri arasından bomba gibi patlamıştır. sadece kendi ellerinde olduklarını sandıkları ve bu sayede yüzlerce yıl dünyayı yöneteceklerine inanan amerikalılar panikler. amerika'da komünist avı başlamıştır. cumhuriyetçi joseph mccarthy, 57 tanesi tanınmış 284 komünisttin dışişleri bakanlığında çalıştığını senatoda haykırır. komünist avı başlamıştır. olay sinema sektörüne kadar uzanır. bizim kayserili elia kazan, muhbirlik yapar, arkadaşlarını satar.
2 şubat 1950 günü los alamos bilimsel laboratuarından teorik fizik bölümünde en üst seviyelerde görev yapan emil julius klaus fuchs, casusluk iddiası ile tutuklanır. fuchs, nazi almanya'ından kaçıp, 1933'de ingiltere'ye sığınmış bir kişidir. ailesi şiddet ve savaş karşıtı quarker mezhebine dahildir. los alamos'a da ingiliz ekibinin üyesi olarak gider. 1943'den sonra bombanın üretim sürecine dahil olmuştur. almanya'dan kaçmadan önce alman komünist partisinin üyesidir. tutuklandığında ingiliz nükleer araştırma merkezinin de başıdır. atom bombasının sırlarını ruslara vermekle suçlanır. fuchs, los alamos'da çalışmaya başladığından beri, tüm savaş boyunca, atom bombasının üretimi ile ilgili gizli belgeleri ruslara aktardığını kabul eder. sırları rus ajanı ruth werner aracılığı ile iletmiştir. hidrojen bombasının sırlarını siyah bir çanta içinde feklisov'a verirken de suç üstü yakalanmıştır. rusların noel baba dediği adam ortaya çıkmıştır. sonia lakaplı, ev kadını kılığı hiçbir şüphe çekmeyen werner ise asla yakalanamadı.
sovyetlerde bu casusluk işinin başında beria bulunmaktadır. beria, küçük çocuklardan hoşlanan, tam bir cani olmasına rağmen işi başarıyla kotarır. kanada'dan allan nunn may'den formüller ve uranyum parçalarını, 1945'de new mexico'da patlatılan trinity'nin mavi kağıda çizilmiş kopyalarını fuchs'dan ve buma pontecorvo'dan öğrenir. işin bilim kısmını ise harry gold, david greenglass ve karı koca rosenberg'ler aracılığı ile halleder. amerikalılar tüm dünyayı atom bombası ile idare edebileceğini sanarken, beria o işi çoktan halletmişti bile.
tabi salt istihbarat faaliyetleri ile bu işlem bitmez. sovyet bilim heyeti başkanı igor vasiliyeviç kurçatov'tur ve khariton ile zeldoviç de ekibin içindedir. hatta beria, gelen istihbarat bilgilerini test amacıyla kullanır. ama ilk sovyet atom bombası, trinity'nin aynısıdır.
artık dünya tek bir kutbun hükmü altında değildir. japonya'ya karşı atom bombasını kullanmaktan çekinmeyen amerika, kendisine karşı da kullanılabilecek silahı görünce soğuk savaş dönemi başlamış olur. tüm bu işin altında ise kalın kol kaslarına sahip savaşçılar değil, düşünen fizikçiler vardır.
geçen hafta sonu cnntürk'te belgesel izliyorum ve tamamen araya sıkıştırılmış gibi duran bir bilgiyi de söylediler. sahra çölü eskiden yeşilmiş lan! daha önce bunu bilmiyordum. nette araştırma yaparken sadece tek bir siteye rastladım. seyfullahdemir.com.
bu bilgiyi bi kaç yıl önce farklı şekilde öğrenmiştim aslında. mısır'daki üç büyük piramidin olduğu yer, piramidler yapılırken yeşilmiş. sonradan çölleşmiş. neyse, sahra çölüne dönelim biz. jeolojik bulgular gösteriyor ki afrika kıtası milyarlarca yıl önce şimdiki yerinde değildi. kabaca kuzey sahilleri şimdiki sahra çölünün güney tarafındaydı ve avrupa ile arasında tethis denizi vardı. ancak zamanla bu büyük kütle kuzeye doğru ilerledi ve kuzey afrika yükselmesi yaşandı(kıtların ayrılması/birleşmesi vs). çölde hala daha balina ve yavrularının fosillerine rastlanıyormuş.
neyse, kıta kuzeye kaydı tamam, ama bu yeşillik için yeterli değil. bildiğiniz gibi dünyanın ekseni düz değil. dünya yalpalıyor. yörenge düzlemi de sabit değil. şimdi 23 derec civarı. ama 21 derece civarına kadar geri dönebiliyor. işte bu 21 derece zamanlarında muson yağmurları şimdiki sahra çölüne yağarmış ve çöl dediğimiz yer aslında yemyeşil alan. mis gibi, tam piknik alanları. vur ceylana, çevir hemen..
bu çöl/piknik alanı meselesi yirmi bin yılda bir olurmuş. en son beşbin beşyüz yıl önce çölleşmeye başlamış ve yaklaşık 200 yılda güm. koskoca göller, ormanlar, çayırlar ve nehirler kurumuş. yine yapılan kazılarda yedi bin yıl önce o bölgede büyük topluluklarının yaşadığını göstermiş. muson biter ve geriye çöl kalır. çölün bir daha yeşillenmesi ise on beş bin yıl sonra.
ama o da ne? bu çölde petrol bulunmasından sonra kazılar son sürrat devam ederken çok şaşırtıcı bir keşif daha yapılmış. su. çölün altı komple su. yaklaşık 1 km dipten çıkabiliyormuş. çöldeki vahaların da topraktaki bu suyun çıkabileceği çatlakları yüzünden oluştuğu artık biliniyormuş.kaddafi'nin bu suyu çıkartmak için çabaladığını duymayan kalmamıştır. bu iş için milyonlarca dolar para yatırdığı söylenir. ama işin riskli bir yanı var. yaklaşık 1 milyon yıldır var olan o su kaynakları yüz yıl içinde tükenebilirmiş.
burada bilinen gölleri ve bağlantıları. göller arasındaki nehirlerle tatlı su balıkları bir uçtan diğer uca gidebiliyormuş. çünkü tunus'da ve kenya'da aynı tür balıklara rastlamışlar.
uzun lafın kısası şudur ki; belkide atlantis denilen yer burasıdır. hepi topu 5500 yıl önce olmuş. yazı bulunalı 6000 yıl oldu. göbekli tepe 8000 yıllık. şu dünyamız çok acayip bir yer. hepi topu 50-60 bin yıl önce homo sapiens doğu afrika'dan çıktı. aden boğazını aştı ve tüm dünyaya yayıldı. diğer iki insan türünü yok etti(ruhumuzda katliamcılık var). tüm insanlar % 99,9 oranında birbirisinin aynısı. yapılan çalışmalar yaklaşık 200 bin yıl önceki afrika'da yaşamış tek bir kadından türediğimizi gösteriyor. kuşlar, böcekler, çimenler vs..
konu ile ilgili belgesi buradan izleyebilirsiniz. görseller buradan alınmıştır.
karı koca ross'lar (michael douglas ve katleen turner) iki çocuklarıyla beraber mutlu ve mesut bir şekilde yaşarlarken bayan ross aslında hiçde mutlu olmadığının birden bire farkına varır. tüm hayatını kocasının mutluluğu için feda etmiştir ve saray yavrusunu andırır evlerine ve zenginliğe rağmen boşanmak ister. kocası bu duruma inanamaz ve kabullenemez. dava açılınca evi kim alacak sorunsalı ortaya çıkar ve en sonunda benim izlediğim en manyak karı koca kavgası başlar. kavganın müziksiz versiyonunu bulamadım. ama bu videoda da hemen hepsi var. film 89 yılına ait. danny de vito yönetmiş ve katleen turner adeta bir ateş parçası..
mr. & mrs. smith'in kavgaları ise abartı üzerine abartıdır elbette. görsel şölen sunmuşlardır ve doğallıktan uzaktır. binlerce mermi ateşlenmesine rağmen bir çizik bile yoktur. çünkü ikisi de birbirini deli gibi sevdiği için karşı tarafa zarar verememektedir. zaten en sonunda birlik olurlar.
kutsal kitabı avesta olan zerdüştlüğe göre insanlar öldükten sonra dirilirler ve öteki
dünyada iki safa ayrılırlar. tüm insanlar, cennete girebilmek için ise şinvat köprüsünden geçmek zorundadırlar. insanlar köprüden geçerlerken kötüler için şinvat köprüsü kılıcın keskin tarafı gibi olur. iyiler için ise köprü genişler, otobana dönüşür(!). zerdüşt ise geçişleri izler ve kendi ümmetinden kimselerin geçisi sırasında tanrı ahura mazda'dan şefaat diler. farsça şinvat; toplayan, toparlayan, bir araya getiren ya da hesaba alan demektir. avesta’da olay şinvat'dan değil, şinvato peretus'dan yani iyi ve kötü işleri “kaydeden onun köprüsü”nden söz ediliyor. bu köprü cehennemin üzerinde alburz dağı’ndan şakat daitih’e kadar
gidiyor. belli cenaze törenleri yapılır yapılmaz her insanın ruhu
köprüye geliyor ve cennet’e girmek için onu geçmek zorunda kalıyor. köprüyü geçtiğinde mitra, raşnu ve sraoşa yaptığı iyi ve kötü işlerin
hesabına göre onu yargılıyor. ancak iyi işleri kötü işlerinden çoksa cennet’in kapısı onu içeri almak
için açılıyor. eğer kötü işleri ağır basıyorsa cehenneme atılıyor; iyi
işleri kötülerle eşitse ölünün ruhu, ormazd’la ehrimen’in arasındaki
amansız ya da son savaşın yapılacağı(ragnarok hesabı) son yargıyı beklemek zorunda
kalıyor. zerdüştlüğe göre ölünün ruhu üç gün durduktan
sonra korkunç şinvat köprüsü’nden geçiyor. kişi, dünyada iyi
işler yapmışsa güzel bir kız onu karşılıyor. ilk adımda cennetin iyi
düşüncesine, ikinci adımda iyi sözüne, üçüncüde iyi olaylarına,
dördüncüde parlak sonsuz bir ışığa giriyor. eğer insan iyi değilse, onu fena bir kadın
alır. fena söz, fena düşünce, fena olaylardan geçerek fena cinlerle
karşılaşır. başka bir anlatıya göre de ölüler canlanıp ruhlarıyla
birleşir. hepsi, içinde kurşun kaynayan bir kazana atılır. iyi
olanlara bu ılık süt gibi gelir. üç gün sonra hepsi oradan
çıkarılır. ölümsüzlük içkisi verilir ve ölümsüz olurlar. başka bir anlatıda da güzel bakire bir kız ve 2 adet köpek eşliğinde eğlenceli ve şarkılı bir
yer olan cennet’e gideceklerdir. robert winston'ın tanrının öyküsü adlı kitaında cennete girmek insanın ömür boyunca biriktirdiği iyi düşünce söz ve
davranışların miktarına bağlı olduğu belirtiliyor. ölümden sonra ruh tartılıyor(mizan) ve eğer
ruhun sahibi yeterince iyilik biriktirdiyse güzl bir bakire geliyor ve o
kişiyi sonsuz büyük mutluluğa uzanan efsanevi şinvat köprüsünden geçiriyor. eğer ruhun kötülükleri ağır basarsa, köprü daralıp jilet
kadar inceliyor ve ruhun sahibi, güzel bakirenin yerini alan çirkin bir
yaşlı kadın tarafından cehenemin dibine yollanıyor. "ey, iyi işlerin kudretli nedeni, çok günah işlemekten kaçıyorum ve
yaşamın altı gücünü –davranış, konuşma, düşünme, akıl, zihin, anlayış-
isteyerek temiz tutup hal ve davranışımın paklığını koruyorum. aydınlık
yolda kalayım, cehennemin ağır cezasına çarptırılmayayım ama şinvat’ı
geçeyim ve güzel kokulu, tümüyle hoş, her zaman aydınlık olan bu kutsal
yerine ulaşabileyim diye bunu adil olarak, sana ibadet ederek, iyi
düşünerek, iyi konuşarak ve iyi işler yaparak yerine getiriyorum." (avesta) müfessirlere göre ise meryem , 19/71'deki "içinizden, oraya uğramayacak hiçbir kimse yoktur. bu, rabbin için
kesinleşmiş bir hükümdür." ayet sırat köprüsüne delalet ediyor. mahşer yerinde neşir başladığında kafirler doğrudan cehenneme sevk edilirken, peygamberler, evliyalar ve geri kalan bütün insanlar sırat köprüsüne uğrayacaktır. köprüyü geçen de cennete varacaktır. ama köprüden geçmek o kadar kolay değil. öncelikle köprü cehennem üzerinde kurulu. ayrıca köprüyü geçerken olayın bonusları da var. arada cehennem patlayacak, lavlar siz köprüyü geçerken ayak uçlarınıza kadar gelecek, alevler ve sıcak buhar sizi hafif hafif yakacak. zebaniler ise günahkar müslümanları yakalayıp cehenneme atacak. üstelik köprü kaygan ve üzerinde emrolunduklarında yakalamaya yarayan çengeller var(işi şansa bırakmamışlar). o esnada peygamber ise sırat köprüsünün başına dikilecek ve "allahım, ümmetimi selametle geçir" diye yalvaracak. tabi iş burada bitmiyor. meryem 72'ye göre "sonra müttekileri(takva sahiplerini) kurtaracağız, zalimleri ise orada(cehennemde) diz üstü(düşmüş) bir halde bırakacağız" demektedir. allahtan korkup günahtan kaçanlar köprüden böylece geçecekler. bir hadise göre de insanların bazıları yıldırım, bazıları fırtına, bazıları koşan atlar, bazıları koşan insanlar, bazıları yürüyen insanlar ve bazıları da düşe kalka emekleyen insanlar gibi köprüden geçeceklerdir. tabi bu hız da senin sevap-günah oranına göre olacak. neyse, en son geçecek kişi, sürüne sürüne üç bin yıla geçecek ve sonra arkasına bakacak ve allaha şükredecektir. son kişi de geçtikten sonra köprü yanıp yok olacaktır. ayrıca bu köprü iskandinav mitinde de bulunmaktadır. bu köprü, tanrıların köprüsü denen bifrost'tur. asgardh'daki gök konutlarından yeryüzüne bu köprü vasıtasıyla gelinir. bu,
gökkuşağıdır. nişanyan sözlüğe göre ise arapça şirat, yol demek. orta dönem farsçası srat. aramcası strata, eski yunancası strata, latincesi de strata. yine latince stratum, tabaka, kaplama, döşeme demek. klasik dönem arap dil bilimcileri kelimenin yunancadan geldiğine hemfikirmiş. bu coğrafyada uzun mesafe yol sistemi roma döneminde yerleşmiş. italyanca strada, ingilizce street, almanca strasse de latince kökenliymiş. kaynak: ekşisözlük, vikipedi, studi-islam.org ve bir kaç site daha..
biz türklerin eski inancı tek tanrı olduğu için islama kolay ısındığımız yazılır çizilir ama işin aslı öyle değildir. bizim en büyük tanrımız, yani zeus'umuz, odin'imizin adı ülgen'dir.
kendisi göğün onaltıncı katında, altından bir evde, güneş, ay ve yıldızlarında yukarısında ikamet etmektedir. görevi ise atmosfer olaylarını ve yıldız hareketlerini düzenlemektir.islamın mikail'ine benzemiyor değil hani. ama ülgen kutsal bir ruh'tur esasında. kendisi kayra han'ın oğludur. karakuş han, karşıt han, pura han, burça han, yaşıl kan, kanım han, baktı han adında yedi oğlu, ak kızlar veya kıyanlar diye adlandırılan dokuz kızı vardır. efsaneye gelince;
rivayete göre yer, gök hiç bir şey yokken, dünya uçsuz bucaksız sulardan ibaretti. tanrı ülgen bu uçsuz bucaksız dünyada durmadan uçuyordu. göklerden gelen
bir ses ülgen'e denizden çıkan taşı tutmasını söyledi. göğün emri
ile oturacak yer bulan ülgen artık yaratma zamanı geldi diye
düşünerek şöyle dedi:
"bir dünya istiyorum, bir soyla yaratayım
bu dünya nasıl olsun, ne boyla yaratayım
bunun çaresi nedir, ne yolla yaratayım"
bu mısraları duyan ve su içinde yaşayan ak ana, su yüzünde göründü ve ülgen'e
şöyle dedi:
"yaratmak istiyorsan ülgen, yaratıcı olarak şu kutsal
sözü öğren: de ki hep,"yaptım oldu." başka bir şey söyleme. hele
yaratır iken, "yaptım olmadı" deme.
ak ana bunları söyler ve kaybolur. ülgen'in kulağından bu
buyruk hiç gitmez. insana da bu öğüdü iletmekten bıkmaz:
"dinleyin
ey insanlar, varı yok demeyin. varlığa 'yok' deyip de, yok olup gitmeyin."
sonra ülgen yere bakarak: "yaratılsın yer!" göğe bakarak "yaratılsın gök!"diye buyruklar verilince yer ve gök yaratılmış olur.
ülgen bundan sonra çok büyük üç balık yaratıyor. dünya bu
balıkların üzerine konuyor. böylece gezer olmaktan çıkıyor, bir yerde
sabit duruyorü. ülgen balıkların kımıldadıklarında dünyaya su
kaplamasın diye mandı şire'ye balıkları denetleme görevi veriyor. mandı
şire, ülgen'in elçisi sayılıyor.
ülgen, dünyayı yarattıktan sonra tepesi aya güneşe değen,
etekleri dünyaya değmeğen büyük altın dağın başına geçip oturuyor.
dünya altı günde yaratılmışdı, yedinci günde ise tanrı ülgen uyumuş
kalmışdı. uyandığında "neler yarattım" diye bakar. ayla güneşden başka,
fazladan dokuz dünya, bir cehennem ile bir de yer yaratmıştı(sümer efsanelerinin neredeyse birebir aynısı).
sonra günlerden bir gün ülgen denizde yüzen bir toprak
parçacığı üzerinde bir parça kil gördü "insanoğlu bu olsun, insana olsun
baba" dedi ve toprak üstündeki kil birden insan oldu. ülgen bu
ilk insana 'erlik(kişi)' adını verdi ve onu kardeşi kabul etti. ancak erlik'in
yüreği kıskançlık ve hırsla doluydu. ülgen gibi güçlü ve yaratıcı
olmadığı için öfkelendi.erlik daha sonra yeraltı tanrısı olacaktır(enlil-enki gibi)
ülgen, kemikleri kamıştan, etleri topraktan yedi insan
yarattı. yedi insanın kulaklarından üfleyerek can, burunlarından
üfleyerek başlarına akıl verdi. erlik'in, yarattığı dünyaya zarar vereceğini düşünerek insanı korumak görevini mandı şire'ye, insanları idare etmek görevini ise may-tere'ye verdi. may-tere'yi insanoğlunun başına han yaptı.
hikayenin ana hatları böyle olmakla beraber değişik versiyonları da vardır. mesela bazı hikayelerde bayülgen olarak geçer. bazılarında da baş tanrının yardımcısı olmuştur. şaman dualarındaki adı ise ak ayas, ayazkan, şimşekçi, yıldırımcı ve yayuçı(hafiften thor bağlantısını keşfetmişsinizdir) şeklindeymiş. ayrıca şaman ve kamlar dışında ona kimsenin ulaşamayacağı da söyleniyordu ve onların ülgen'e ulaşmak için değerli hayvanlar kurban etmesi gerekiyordu,
özellikle ülgen'i onurlandırmak için beyaz at tercih edilirdi.
kaynak: efsane kısmı genbilim.com'dan, bir çok bilgi ise ekşi'den ve az biraz viki'den..
evet sayın okuyucularım, marion cotillard da maalesef yaşladı. efsanevi fransız güzelimiz yıllara meydan okuyamadı(!) taxi, jeux d'enfants derken insanı büyüleyen güzelliği, her yüz erkeğin doksan dokuzunu mahveden hali, kadını çatlatan, erkeği yerinde mıhlatan teni ile insanı insanlıktan çıkaran bu oldukça fazla güzel aktristimiz maalesef hafiften çökme emareleri göstermeye başladı. kalbimdeki o tatlı yerini muhafaza etse bile artık eskisi kadar güzel değil. o göz torbaları ne öyle, ya o kilolar, onun mu allahım o çizgili yüz, yıllar yılı dost bildiği aynalar, ama yine de o tebessümü ve o esnadaki gözleri, saçları.. görünüşündeki o inceliği ve zerafeti kalmadı..
laetitia casta gibi olmalı ünlü ve çok güzel kadınlar. baktılar ki güzellikleri yavaş yavaş gidiyor, ellerini ayaklarını çekmeliler her şeyden. sonra işte, olmuyor, maalesef..
olsun, o saçlarını yine arkadan toplasın, tebessüm etsin(dişleri görünmesin gülerken) yeter bana..
ilginç ama ülkemiz dindarları yeni yıl ile noeli karıştırıyor. belki bilerek yapıyorlar bunu. ama noel denilen nane batıda 26 aralık günü kutlanır. biz yeni yılı idrak ederiz. son zamanlarda yeni yılın mekke'nin fethine denk geldiğini tespit ettiler. miladi olarak mekke'nin fethi kutlanır oldu. insanlara alternatif sunmak iyidir ama alternatifleri böyle günlere bulmak saçma. 23 nisana denk gelen kutlu doğum haftası var birde. aman neyse..
nesrin topkapı'yı hatırlayacak kadar yaşlı değilim ama 80'lerin yeni yıl kutlamaları daha iyiydi. yılda bir kez tavuk yerdik ve o da yeni yılda olurdu. muz da cabası. gerçi yeni yıla hep otobüs içinde girerdik. bursa'dan istanbul'a, sonraki yıllar bolu ve kastamonu'ya doğru. malum, yeni yıllar açık görüş zamanlarıdır. bir keresinde kardeşimle ben oyuncak tabancalarla açık görüşe girmeye karar vermiştik. kovboy hesabı, hapishaneyi bas ve kurtar. redkit zamanları.. girerken noel baba kıyafetleri giymiş sevimli(!) gardiyanlar tabancalarımıza el koymuşlardı :) boşverin şimdi, eskiden yeni yıl girişleri gerçekten çok eğlenceliydi. şimdi her şeyde olduğu gibi yeni yılın da içini boşaltıldı.
2012 victoria secret show ile yeni yılınızı kutlayayım. 2013 hepinize iyi gelsin :)
herhalde eski trt radyo günlerinin en eğlenceli şarkısı budur. zaman seksenler ve radyodan "şevişenler bu gece, civelek civelek civelek" mısraları yükseliyor. evet, şarkı erotik. ama civelek nedir ulan! nişanyan etimolojik sözlüğe göre "eşcinselliğe yatkın delikanlı" demek. upss! yani o düğün dernek ve sevişenler.. yoksa.. abovvv..
"acaba bu işin tarihi arpa planı nedir" diye merak ederken onu buldum. bilgi gürkan hacır'ın akşam gazetesindeki bir yazısı.. yeniçeriler zamanında askerlik yaşı gelen eşcinsellerden şimdiki gibi durumunun ispatlanması istenmiyor. dahası onlar yeniçerilerinin hizmetine koşulacak kişiler oluyorlar. işte bu kişilere civelek denirmiş. üstelik savaş zamanı ihtiyacı karşılamak için civelek taburu bile oluşturulmuş ve her bir civeleği bir yeniçeri sahiplenirmiş. işin özü aralarında karı-koca ilişkisi varmış. hatta öyle ki 1810 yılında bir civelek için galata'dan sorumlu 25. orta ile 75. orta yeniçeri birlikleri iki gün boyunca çatışmış.
vayy, mehmet zeki pakalın ise civelekler hakkında şunları yazmış, "civelekler nadiren sokağa çıkarlardı. genç ve güzel oldukları için münasebetsiz bazı adamların tecavüzüne uğramamaları için yüzlerini bir saçak peçe ile örterlerdi. ancak, gözleri peçenin arasından pırıl pırıl parladığından, belki de bu hal daha çok dikkati çekerdi."
obaa..
neyse, rivayete göre eşcinsellik bize iran üzerinden gelmiş. öyle ki acemi oğlan tabirinin gerçek nedeni bu işin acem olması. acem keykavus bin iskender namlı kişi, 1082'de kaleme aldığı kabusname adlı eserinde "yaz olunca avratlara meylet, kış olunca oğlanlara ki, vücutça sıhhat bulasın. avrat teni soğuktur. iki soğuk bir araya gelirse birbiriniz kurutur" der. ama bu açıklama bana fazlasıyla gereksiz geliyor. çünkü eski yunanda encinsellik oldukça sıradan bir durumdu. öyle ki öğrencilerin(erkek) öğretmenlerine(erkek) vermesi çok sıradandı. hep merak etmişimdir aslında, aristo, büyük iskender'i götürdü mü? bence kesin götürdü(!) neyse, eski yunanda evlenen erkekler kadına alışkın olmadıkları için ilk gece kadının saçı sıfıra vurulurmuş ve ilk gece ilişkisinin nereden başlayacağı da belli aslında(!)
vayy, işte size bomba bir bilgi daha. murat belge, akşam gazetesindeki bir röportajında söyledi bunları. dediğine göre fatih'in drakula'nın kardeşi radu'dan başka birden fazla erkekle ilişkisi varmış. yavuz selim, kadın sevmez bir adammış. zaten o yüzden tek çocuğu süleyman'mış. dördüncü murat sıkı kulampara ona göre. genç osman ise en fecisi. ayakkabılarının altına kabaralar çaktırıyor. böylece taş üstünde yürürken ses çıkıyor ve kadınlar gözüne görünmesin, toz olsunlar diye.
hmmm, ilginç bilgiler doğrusu, peki ya bu kadar yaygın olan eşcinsellik, bu toplumda şimdi nasıl bu kadar dışlanıyor? birinci nedeni kendimizi ingilizlerin kucağına attıktan sonra bize de geçen püriten ahlak. ikinsici ise kadınların toplumsal hayata karışması. bu da yeniçeri ocağını ortadan kaldıran ikinci mahmud'un oğlu abdullmecid zamanında oluyor. abdulmecid, şimdiki islamcılara göre bile oldukça açık fikirli bir padişahtır ve kadınların topluma karışmasına ön ayak olur. kendi kızını elinden tutarak okula yazdırmıştır ve kısa zamanda kadınlar çarşı, pazar ve mesire yerlerini doldurmuştur. cevdet paşa, maruzad adlı eserinde bu durumu sevinerek karşılar ve "zendostlar çoğalmış, mahbuplar azalmıştı, kavm-i lut sanki yere batmıştı" diye yazar. demek oluyor ki eşcinselliğin temel nedeni kadının toplumda olmamasıydı.
neyse, bu şarkıyı bi de bu şekilde dinleyin. eminim daha çok eğleneceksiniz..
bu gece düğün dernek
binbir geceden örnek
sevişenler bu gece
civelek civelek civelek civelek
bir çiçek bir kelebek
bu gece mutlu gece
vur patlasın eğlence
dirlik düzenlik olsun
civelek civelek civelek civelek
sevişen iki gence
bu gecenin adına
doyulur mu tadına
sevişenler bu gece
civelek civelek civelek civelek
erecek muradına
bu gece mutlu gece
vur patlasın eğlence
dirlik düzenlik olsun
civelek civelek civelek civelek
sevişen iki gence
bu şarkı bana netten aşık olduğu kıza kavuşamayan gencin hikayesi gibi geliyor. sözlerin üzerinden tek tek gidince ne demek istediğimi anlayacaksınız. neyse, pinhani güzel gruptur, hoştur, ilk albümleri şahaneydi, sonra kendi kendilerini tekrar edip durur oldular. olsun, yine de güzel gruptur. şarkının kavak yelleri ile anılması kaçınılmaz. hatta grubun da. o kadar olur diyelim..
belki durup dururken yanına gelince söylediklerimi anlamsız buldun oysa vakit yoktu ama sen haklıydın çünkü böyle şeyler aceleye gelmezdi
yalandan da olsa ne güzel güldün o akşam bana
(evet seni netten tanıdım ve birden bire yanına geldim, haklısın çok ani oldu ama, o akşam web cam'den öyle bir güldün bana, gelmemem imkansızdı, haklısın, böyle şeyler aceleye gelmez, ama ben de haklıyım, çünkü vakit yok, seni kaybedemem)
belki tanışmak zor iyi anlaşmak zor peki görüşmek çok mu kolaydı çok kısa bir zamanda belki birazda zorla bence gayet iyi de anlaştık
yalandan da olsa ne güzel güldün o akşam bana..
(seninle karşılıklı tanışmak çok zordu, karşılıklı iyi anlaşmak da zordu, ama sen bu görüşmenin çok mu kolay olduğunu sanıyorsun. çok kısa bir zaman önce tanışmış olabiliriz, zorladım seni evet, ama sonuçta çok iyi anlaştık işte, zarar ziyan yok, o akşam benim anlatıklarıma içtenlikle gülümsemen yalan olabilir, ama çok hoşuma gitti)
bana bir söz verdin yine gelirim diye sen gelmesen bile ben gelirdim sana bir şarkı yazdım söylersin diye beni hiç unutmamanı istedim
yalandan da olsa ne güzel güldün o akşam bana..
(bana msn'e bi daha gelirim diye söz verdin, sen gelmesen de inan bana tam o söz verdiğin anda ben gelirim, seni kapaklamak için sana bu şarkıyı yazdım, çünkü beni hiç unutma, sanal alem burası, birileri gider ve gelir, ama sen beni unutma ve yalan da olsa ne güzel güldün dün sen öyle)
anka kralı ozai'nin çocukları azula ve zuko'nun finali nefes kesicidir. yanına katara'yı alan zuko, ateş kraliçesi olmak üzere olan azula ile agni kai'de çarpışır. müzik ve görüntüler nefes kesici. sozin kuyruklu yıldızı yüzünden ateş bükücüler güçlerine güç katmış haldeler ve çarpışma başlar..
ty lee ve mai'nın ihanetine uğrayan azula, dai li grubu da kovar ve tek başına kalır. kaybettiğindeki çılgın halleri enfestir. mavi ve kırmızı ateşin inanılmaz güzellikteki kapışmasıdır bu ve evrenin en iyi ateş bükücüsü, babasından bile daha manyak olan, güç delisi isterik azula kaybeder..
carlos santana, mana, ateşli bir latin güzeli, fıstık yeşili harika bir araba ve güzel sözler; "bu kadın beni öldürüyor, ben onu unutmaya çalıştıkça, yüreğime diken gibi batıyor."
Sevgili
Güzin Abla, Haydar Dümen ağbi, değerli Playboy okurları!
Bugüne kadar anlattığınız tüm hikâyelerin yalan olduğunu düşünüyordum. Ta ki
başıma gelene kadar!
Onu bir kez, o da 15–16 yaşlarındayken, sokaklarda boş boş dolaşırken
görmüştüm. Ben bir lokantada yemek yiyordum ve o yerinde zıplar gibi hareket
ediyordu. Bildiğin sıkışmıştı işte. Sonra yemek yediğim dükkâna girdi ve kasadaki
görevliye "lavabonuzu kullanabilir miyim" dedi. Görevli büyük bir
nezaketle, "tabii" dedi ve kız adımlarını hızlandırdı. Bacaklarını
sıkı sıkıya kilitlemiş gibiydi ve saçları, altına kaçırmamak için yerinde
duramadığından, dalga dalga sallanıyordu. Kim demiş güzel kadınlar işemez ve
sıçmaz diye, al işte, canlı örneği karşımda!
Sonradan öğrendim ki bu ilk karşılaşmamız değilmiş. Meğer ikimiz de aynı yıl
içerisinde aynı batan güneşe bakmışız, aynı yazlık sinemada çekirdek
çitlemişiz. Ama onun yaşı itibariyle bu ayrıntılara girmek abes kaçar. O
zamanlar çok küçükmüş.
Aradan yıllar yıllar ve hatta yüzyıllar geçtikten sonra, belki de Cern mühendisleri
kendi kurum içi muhabbetlerini ilerletmekten çok, sırf ben onu tekrar göreyim
diye interneti icat ettiler. Bu kadar uzun zamandan sonra tamamen tesadüf eseri
olarak, onu ilk görmeme neden olan hadiseyi, bir de onun parmaklarından çıkmış
bir şekilde okuyunca elbette şaşırdım. Harbi o muydu?
Hemen 3 aylık kısa ve 6 aylık uzun planlarımı yaptım. Öğrenmek zorundaydım! Yazılarını
tek tek okumam fazla uzun sürmedi. İlgisini çekecek konuları tek tek
listeledim. Artık tek yapmam gereken şey, uygun bir fırsatı yakalamaktı. Ve bu
fırsata da sahip oldum.
“İnsan kendi fırsatını kendi yaratır. Önemli olan o anı kaçırmamaktır. Kaçırırsanız
her şey biter. Bir daha asla sil baştan yapamazsınız” demişti Oğuz Atay. Evet,
fırsatı kaçırmamalıydım.
Üç aylık plan; hemen şimdi nerede yaşadığını bul, adını ve adresini öğren,
telefon numarasını edin, aklından çıkmamak için çabala, sevdiği ve sevmediği
ayrıntıları önemseme, nasıl olsa zamanla öğrenirsin. Kısa vadede aklında kal,
seni unutmasın.
Bu yüzden elime geçen tek ve mükemmel fırsatı kolladım. Öncelikle en azından nikim
aklında kalmalıydı. Yazı yazdığı yere abuk subuk yorumlar yapmadan, “pat” diye
cevap vermesini de sağlamadan ve hatta ufak tefek ayarlarına da maruz kalarak,
belki hafiften sinirlendirmeye çalışarak aklında kalmalıydım. "İlk intiba
önemli değildir. Önemli olan senin için kafa yormasıdır" dedim kendi
kendime.
Yazdım, durarak yazdım, düşünerek yazdım, cümleleri tartarak yazdım, ama
yazdım. Cevap bekledim ve sabırlıydım. Cevaplar geldi, daha feci üstelemek
geldi içimden, verdiği her cevapta biraz daha tanımak mümkün oluyordu onu. En
sonunda benim yazı yazdığım yere de teşrif etti. O da yazmaya başladı. Ve
ilginçtir, planın ikinci aşamasına geçmem beklediğimden de kolay oldu! Tamamen
plansız, programsız, “pat” diye. Ee, her şeyi devletten beklememek lazım, kader
de ağlarını örüyor...
Palahniuk sağ olsun, büyük adam vesselam ve o yazdı Güzin Abla, Palahniuk'dan
bahsetmedi bile Haydar Dümen Ağbi, sevgili Playboy, inan bana hiç erotik bir
durum da yoktu ortada. Ben sadece Adsız Alkolikler grubundan bahsettim. O, Tıkanma'yı
daha çok beğendiğini söyledi, ben hemen atladım, “filmi çekilmiş, yollasana
bana...”
Amaa, tüh be, bir portakallık canım varmış meğer. Yenilerek ödenecek borcum yokmuş
ve izlemek istediğim filmleri toplasam 2 deve yükü olurmuş. En azından ikinci
safhayı da geçmiştim. Aslında zaman hızla akıyordu ve biraz acele etmezsem,
kesinlikle hemen kapatılacağını düşünüyordum. Acele et Haydar Dümen Ağbi, bana
akıl ver!"
"her sabah baktığın ayna bilir senin
adını
her sabah baktığın ayna bilir dudaklarındaki erik tadını
her gün bastığın kaldırımlar bilir ayaklarının çiğneyip geçişini
her gün bastığın kaldırımlar bilir bacaklarının mızrak gibi delip geçişini
onlar dilsiz, onlar sağır, ne bilsinler senin tadını ve adını
oysa benim bir şansım var öğreneceğim bütün bunları
hepsi kenara çekilsin, sıra geceleyin bana gelsin
parmakların dokunsun tuşlara, sadece benim için
gözlerini sıkıca kapat, tutacağım ben seni
ve parmaklarının ucunda oynat sen beni!"
Yazdım, her gün bir şeyler yazdım, her gün saçmaladım, kafam fırıl fırıl çalışıyordu,
sürekli düşünebiliyordum, zehir gibiydim, yeni bir enerji türüne dönüşmüştüm,
erke dönengeci gibi olmuştum!
Mart 20, cd işini ayarladım, Mayıs 15, ancak adını öğrenebildim! Mayıs sonu, en
sonunda msn adresini alabildim!
Her şey bitmiş olabilirdi Güzin Abla!
"Oyy bebek, bebekkk, beni buralarda
yalnız koyma, görünürde yoksun, offf, seninle olmadığım zaman aklımı
kaçırıyorum, vur bana bebek bir kez daha, bari yanağımda vurduğun yerin izi
kalsın, senden bir parça hatıra, vücuduma asılı kalsın.
Aman bebek, bebek, bak bu deniz kabuklarını o sitenin sahilinden taa o zamanlar
almıştım, demek senin içinmiş, vur, aban o kabuklarla bebek, yanağımda façan
kalsın...
Offf bebek, bebek, bak bu duvarı hatırlıyor musun? Hani yanı başında sana mail
atmış ve gülüşmüştük, işte onu söktüm bebek, sana getirdim, hatıra kalsın, al
bir parçasını duvarın, vur bana bebek, hem de sertçe, kaybedeceksem hafızamı,
senin elinden olsun.
Hey bebek, bebek, bak bu bilgisayar kasası, hani seninle tanıştığımızda
kullandığın. Gittim çöplüğü karıştırıp aldım onu bebek, bakma koktuğuna, senin
kokunu hala seçebiliyor burnum, vur bana o monitörle bebek, burnuma vur, burun
kırığım da senin monitörün yüzünden olsun.
Hi bebek, merhaba, ben falan, istersen filan, adımı zor hatırlayabiliyorum
artık, koş bana bebek, bebek, ayda 3500 mesaj atmak istiyorum sana,
parmaklarıma vur bebek, kırılsın güzelce, mesaj atamayım sana, ellerimi tedavi
etmek sana kalsın.
Yuh be bebek, bebek, o ne güzel parmaklar öyle, çimdikle beni, gerçek değilsin sanki
evrenin hangi köşesinden geldin ki, otostop çekerken gördüm parmaklarını, kır
direksiyonu bebek, araba parçalansın, altında ezileyim güzelce, yaralanayım,
ama sen beni göm bebek, yoksa beni köyümün yağmurlarıyla gömerler, gömüldüğüm
toprakta senin parmaklarının izi kalsın...
Hoh ho bebek, bebek, Noel Baba size yakın bir yerde doğmuş bebek, bir dünya
bırak bana bebek, ıslanmış olmasın gözyaşlarıyla, oynaya oynaya geleceğim sana
bebek, vur sopayı, kır belimi, döktüreyim sana incilerimi, bu dünyada bari
attığım göbeciğin izi kalsın..."
Mart nisan mayıs, ilk bölüm başarıyla sonuca ulaşmıştı sevgili Playboy
okurları. Uzun vadeli 6 aylık plana, siz de dâhildiniz!
II
Giriş,
gelişme ve sonuç. Her şey üç aşamalı, bu plan gibi. Gelişme aşamasına büyük bir
hevesle başladım. Artık msn'de karşılıklı bira içip, tv seyretmelere, sanki yan
yanaymış gibi yorumlarda bulunmaya ve hatta şişe tokuşturma işlemine bile
geçtik. Thelma ve Louis, Leyla ile Mecnun, Lorel ile Hardy gibiydik. Yaşadığı
yer çok mu sıcak, benim yaşadığım yer o an serin ya, hatta yağmur yağıyor,
hemen çekiyorum serin havanın fotoğrafını, yolluyorum, ona klimanın bile yerini
tutmayan serin havalar gönderiyorum.
"güzel kuşum, ben sana vurulmuşum,
beni kütüğüne kaydet!"
"dün bizim yarışmamıza denk geldim,
o eleman yoktu elbette, bir dizinin elemanları yarışıyordu, ahh çektim şöyle
karşı dağlara, şimdi sen msn'de olsa da yarışsak :) hayat seni özlemekle geçecek...."
Yazılmadık yazıların yüzde birini bile daha yazmadık, konuşulmadıkların hiçbirini
konuşmadık, gösterilmedik hedelerin çok az bir kısmını gördük, dinlenilmedik
şarkıların ucundan kıyısından dolaştık, gidilmedik konserlerin provalarını
yapmadık. Yani ne yaparsak yapalım, aslında yapılabileceklerin binde birini
bile yapmadık o üç ayda. Mübarek üç aylarda..
Ama işte, kader ağlarını örünce, ipin ucu farkına varmadan kaçtı gitti, plan
falan kalmadı ortada. İlk plan neydi, sadık kalsana işte, ürkütme kızı! Amaç,
hedef hepsi boşaldı, elimde bunların posası kaldı!
Sevgili Playboy, bu zamana kadar yazdığınız tüm hikâyelerin yalan olduğunu
düşünüyordum. Ta ki başıma gelene kadar.
Her kadın elde edilebilir. Ağzından çıkan "çok güzelsin” veya “seni
seviyorum" türü lafa bakar. Akıllı kadın bu lafı duyunca sahtekârlık
olduğunu anlar. Zaten iş bu lafa kadar geldiği için lafı önemsemez, keyfine
bakar. Avanak kadın ise lafı duyunca kendini bir bok sanır, naz yapmaya başlar.
Onu ilk gördüğümde kayık burnu ve simsiyah saçları beni etkilemişti. Elmacık
kemikleri çok hoştu. Nedense kulak memelerine saldırmak gelmişti içimden. Onun
için sol yanımı bile feda edebilirdim.
Akıllı kadınmış, her şey bir bira ısmarlamak kadar kolaymış. Kollarıma
aldığımda dilim boynunda geziniyordu!
Ama ne demiştim en başta, bu zamana kadar yazdıklarınızın hep fake olduğunu düşünüyordum.
Şimdi yine fake olacak. Demek tüm yazdıklarınız harbiden fakeymiş!
İpin ucunun nasıl kaçtığını gerçekten bilmiyorum. Bildiğim tek şey kendimi
kaptırıp gittiğim. Dedim ya yukarıda, rüya gibi geçen, var olmuş ama olmamış
bir yazdı. Hava sıcak veya soğuk, fark etmiyor, yaşadığınız en iyi içki
muhabbetlerini, tv başında eğlenmeleri, laf sokmalarını, trip atmaları, ayar
vermeleri, gıcık etme çalışmalarını on ile çarpın, bizim muhabbetimizin yanına
bile yaklaşamazsınız. İşte zaten ipin kaçtığı nokta buydu, çok fazla zevk
alınca bu karşılıklısız hallerden, gerçek ile hayal tamamen iç içe geçebiliyor.
Neyin gerçek veya hayal olduğunun pek fazla önemi kalmıyor. Gerçekten yanımda
olsa bu kadar eğlenebilir miydim veya eğlenir miydi, bilemezsin.
Artık öğrenmenin vakti gelip çatmıştı aslında. Israr etmeden ağız
yoklamalarıyla başlayan çalışmalarım neticesinde duyduğum ilk laf "beni tedirgin ediyorsun" oldu. Bu
laftan tırstım hafiften. Gülüp geçesim geldi ama yapamadım. Kafamın bir
noktasına adı gibi kazıdım. Hayır, hayır, olduğumdan farklı olma ihtimali
yüzünden tedirgin olmuyordu sanırım. Kendisini tedirgin hissetmek istiyordu
belki. İnsanların herhangi bir şeyi yapmamak için bahanesi olmalı. Yoksa yapmak
zorunda kalırlar. Zaten bu laftan sonra içimdeki umudu portmantoya astım. Eskiden
sigara içmek gibi olan bu duygu, kapıya baktıkça aklıma gelir oldu. İnsan
başaramayacağını anladığı konularda ısrar etmemeli, çünkü daha çok canı
sıkılır. Eğer ki can sıkıntısının peşinde koşuyorsa, başaramayacağı ne kadar
çok şey varsa onları yapmaya çalışsın. Ben başaramayacağımı sezdim, yüzüme
tokat gibi vurulacağı zaman da gelecekti!
Dostlar da olmasa bu cenabet dünya çekilmez. Çünkü önündeki düşmanı veya düşman
sandıklarını görsen bile arkanı kollaman için dostlar gerekir. Onlar, dost sandıkların
arkadan seni vurmasın diye gerekir. Bu yalandan kurtulmak için, gerçek dünyanın
ikiyüzlülüğünü görmemek için, gerçek olmayan dünyaya geçmek kadar eğlenceli bir
iş yoktur. Dörtte üçü su olsa bile dünya cenabettir. Yapmam gereken bu suyla
insanları temizlemek değil, kaçmaktır. Çünkü ben peygamber değilim. Belki de
onunla ilişkimin güzelliği bu noktadaydı. Bukowski'nin dediği gibi, gerçek
ilişkiler karşılıklı söz ve yemine dayanmayanlardı. İşte onunla o mertebeye
kadar geldim. Onu temizlemek zorunda kalmadan onunla ilişki kurdum. Sanal gibi
görünmesi önemli değil. O gerçekti. Ne kadar görünmez olursa olsun, onunla
birlikte olduğum dünya kablolara ve uydulara teslim bile olsa gerçekti. İşte
onu o yüzden daha çok sevdim Güzin Abla...
Ama... Kinyas ve Kayra, Kayra'nın Yolu; “kan kardeşim Kinyas gitti, yok oldu!”
"Sen beni kaçırdın olum. Ben ciddi
ciddi evlenmeyi düşünüyorum çünkü. Şu son günlerden sonra."
Meğer o ve ben Kinyas ve Kayra gibiymişiz! Sağlık olsun...
III
Benimle muhabbeti ilerletirken boş bulundu sanırım. Birini sevseydi o sıralar,
yüzüme bile bakmayacağına kalıbımı basarım! Çünkü bu her zaman böyledir. Tamamen
dolu yüreğe toplu iğne bile giremezken, ben olanca gücümle dalmıştım içeri veya
öyle sanmışım ve girmiştim.
İlk zamanlar bu evlenme olayını normal karşıladım. Zaten olacağı buydu, işim de
başımdan aşkındı. Evden tonlarca çöp çıkıyordu ve ben hepsini sınıflara ayırıp
işe yararları kolileyip ayırıyordum. Yaramazları çöp poşetlerine doldurup atıyordum.
Anlayacağınız bir telaş, bir telaş var bende. Fazla düşünmeyi gerektirecek bir
durum yok. En sonunda mekân değişti, ben de yavaş yavaş değiştim!
Yakamı bırakmadı bir türlü! Yavaş yavaş muhabbet azalır, kıvamı düşer, her şey
olacağına varır derken, muhabbet son hız devam etti. "gerçekten boş olan
kısmı, yani doldurduğum kısmı neresi" diye de düşündüm. ‘Dost başka, aşk
başka’ işi hikâye. Birini evlenecek kadar sevdiysen eğer, gerçekten sevdiğin
tek kişi odur. Geri kalanın üstü çizilmez bile, tamamen silinir. Artık o
kişinin aklındaki tek şey, tüm vaktini onunla geçirmektir. Bu, normal bir insan
davranışıdır. Başka biri kendisine "canım" dediğinde hoşlanmaz, başka
biri sevdiğine "canım" dediğinde de hoşlanmaz. Sahiplenmenin çok
ötesinde bir duygudur bu. Mülk edinmektir, malı garantiye almaktır. Zenginler
harcamayacaklarını bile bile para biriktirir, fakirler bir gün lazım olur diye
her şeyi saklarlar. Böyle bir duygudur. Bir gün ona lazım mı olurdum, yoksa
harcamayacağını bile bile yanında tuttuğu biri miydim acaba!
Ne yani, o başka, ben başka mı, güldürmeyin beni!
"Sen masum görüntünün altına
saklanmış tanıdığım en acayip adamsın."
Odasının kanepesi altında unutulmuş, süpürülmemiş bir böcek gibiyim. Yavaş
yavaş diğer böcekler tarafından kemiriliyorum ve bu hiç umrumda değil. Önemli
olan, onun yattığı kanepenin altında kalmaktı.
Bütün saplantılarım tek oldu, bu yöne kaydı. Saplantılar ise korkudan beslenir.
Deli değilsek, elbet korkarız, elbette saplantı batağına saplanırız. Benim
saplantım ise onunla gerçek bir an geçirememe hali. Yani onunla hiçbir zaman
gerçek bir an geçiremeyeceğimi bilmenin korkusu. Oysa onun benimle son dokuz
aydır geçirdiği zamanı, başka hiç kimseyle geçirdiğini de düşünmüyorum. Hatta
annesiyle bile. Ama bu bana yetmiyordu. Yetmediği noktada ise ondan tamamen
kopmanın korkusunu/saplantısını yaşadım. Çünkü bana hiç ihtiyacı
kalmayabilirdi, "hem zaten neden ihtiyaç duysun ki" diye
düşünüyordum.
"Hiçbir şey değişmeyecek. Hayatıma
bir şekilde girdin ve bu şekilde kaldın sen. Benim için anlamsızlaşmayı bırak,
günden güne daha önem arz eder oldun. Anladın mı cicim."
Bana ihtiyacı olup olmamasının önemi yoktu aslında. Sadece, 'beni de' yanında
görmek istiyordu. Ona sımsıkı sarılırsam eğer, göğüs kafesinden içeriye doğru
girerken saydamlaşırım. Noel baba olsam, kızağıma atladığım gibi, sakalımın
tanelerini tek tek dizerek, yol yaparak, ona ulaşırım. Evinin bir odasında hala
daha baca varsa eğer, dalarım sessizce içeri. Hediye olarak kendimi sunamam
elbette. İkimizin birbirimize hediyesi olabilecek tek şey, devam etmek. Hediyeyi
verip ondan kurtulmak anlamında değil elbette.
Onun içinde görünmez bir vaziyette bekleyip, canı istediği zaman beni görmesini
sağlayıp, ellerimle tuşlara basarak, onun ellerinin yorulmasını da istemeyerek,
düşüncelerimi parmaklarımla kafasının içine yollarım. Onun düşüncelerini de kafasından
alırım. Gecenin karanlığında simsiyah saçlarının bir parçası yanağına düşmüş,
ay ışığı gözlerini ve saçlarını parlatırken, yüzünü yumuşatmış, dudaklarının
kırmızılığı aleve dönmüş bir halde, gözlerini kısıp o dudaklarıyla bana
kelimelerini yolladığında, boynunun gövdesi ile birleştiği noktadan, ameliyatlı
yerlerine hissettirmeden dokunup, sessizce seyrederim. Güneşin batışını
seyrediyorsa eğer, aynı güneşe bakmak için çırpınırım.
Sonuçta ben naptım? Bana sunulanı kabul etmeye karar verdim. Evinin bir
penceresinde kendisine ısmarlanacak kocasını gözleyen, her gün o kocası için
bir yemek daha yapmayı öğrenen, sabahları o kocasını giydirir gibi babasını
giydiren, "aferin kızım" lafını duyan, gündüz vakti tv seyrederken el
işi yapan, dizileri takip eden, en sonunda evlerine gelen komşu kadının bir
yakınına gelin olması karar verilen, çocukla çıkılan bir kaç park gezintisi
sonucu bakire olduğuna kanaat getirilip bozulması için büyük bir eğlence
tertiplenen, evimin kadını, çocuklarımın anası olacak olan, yeni annesinin ve
akrabalarının evlerine sık sık giden, onların takdirlerini kazanan bir kadın
hayal ettim. Çünkü en mükemmele ancak bu kadar yaklaşabildikten sonra, onun
özelliklerine yakın birisi sadece onu hatırlatırdı. Onun tam aksi ise hiçbir
şeyi. Çünkü hiçbir şeyi düşünmek istemiyordum. Çalışmak zorunda kalmasam evden
dışarı çıkmaya bile üşenirdim.
Fark ettiniz değil mi, uzun süredir onunla konuşmalarımdan bahsetmiyorum. Aslında
hikâyenin bu noktasında olayın tamamen bana döndüğünün farkındayım. Çok
romantik bir insanım sanırım. Romantik insan bencildir, kendisi için üzülür. Gerçekçi
olmak lazım. O zaman gerçekten onun için sevinebilirsin. Yani üzülmene gerek
yok. Çünkü kendi kararını vermiş, sana ne, sevineceksin elbette. Hatta
gerekirse gidip altın bile takacaksın!
İşin esasında ben inanmaya meyilli bir insanım. O kadar konuşma, muhabbet ve
vs... kendi kendimi inandırmıştım. Belki işime öyle geliyordu ve hoşuma
gidiyordu. Yani kimse kimseyi aldatmaz, herkes bilerek aldanır. Evet, plan
yaptım, işleme koydum, çünkü bu vakit kaybı değildir. Biraz eğlence, biraz da
yine kendimi kandırma meselesi işte. En kestirmeden amaca varmak sadece çok
hırslı kişilerin işidir. Hırs ise insanı çirkinleştirir. İnsan vardır, sevdiği
kişiyi kendi yönüne doğru ikna etmeye çalışarak, kendi iyisine çekmeye çalışır.
Kendi işini kendi yapan kişilerden de hoşlanmazlar. İnsan vardır, kendi
kişiliği olan, bundan taviz vermeyen, otoriter değil ama sağlam karakterde
insanlardan hoşlanır. Bilir ki, bu sayede kendisi de bir şeyler kapabilecektir.
Ondan esinlenebilecektir, bu sentez neticesinde yepyeni bir kişi olarak
çıkabilecektir. İşte ben, onun sayesinde yepyeni bir ben olarak ortaya çıktım.
Gerçekte, yeni bir ben ortada olsa bile, eski ben de olduğu gibi duruyordu. Bir
noktadan sonra çok direndim, hem de çok. Kendim bitirmeye çalıştım, ama kendi
kendime kızdım. İçimdekileri döküp illa birine anlatmam gerekiyordu. Normalde
öyle bir derdim olamaz aslında. İnsanın kendisini birine anlatmaya çalışması
kötü değil mi Güzin Abla. Aslında böyle abuklukları sevmem Haydar Ağbi. Hele
size herşeyi anlatacağımı mı sandınız playboycular, hah ha! Ama eğlence devam
ediyor bebek. "Reytingimi daha da artırabilir miyim" diye
düşünüyordum başlarda, onun gözünde. Olağan olmamalıyım, ilgisini çekebilecek
garip davranışlar sergilemeliyim, kendimi kasmadan, onun damarından içeriye
girmeliydim. Bir kült film gibi onun beni keşfetmesini bekleyerek onun ilgisini
çekemezdim. Bizzat onun gözünde o filmi oynatmalıydım. Senaryo kendiliğinden
gelişmeliydi, yazmamalıydım, plan hariç tabii. En sonunda suskunluğumu bozdum
ve on yıllardır yapmak istediğimi yaptım. Onunla tanıştım, konuştum, yazıştım,
koklaştım, paylaştım, anlaştım, darlandım, sabahladım, koştum, yoruldum,
düştüm, kalktım, kustum, içtim, kaçtım, yüzdüm, güneşlendim, çektim, yolladım,
seyrettim, yaptırdım, izledim, okudum, dondum, ısındım, titredim, bilemedim,
ayaklandım, yavşadım, değiştim, geliştim, dönüştüm. Çünkü ihtiyacım var...
“şaka
bir yana da, aklına takılan şeyler varsa çözeriz:)”
Kayıtlar
