neden?!

neden sorusu müsbet bilimlerde bir gerekliliktir. "neden dünya dönüyor?", "neden uçamıyoruz?" gibi soruları insanlar kendi kendilerine sormuşlar, araştırmışlar ve cevaplarını bizlere aktarmışlardır. bu aktarda kısmında kişisel tatmin de var aslında. "bakın lan süperin ben. 'hayat, evren ve herşey hakkında'ki sorunun cevabını bile biliyorum, ahada bu size kıyağım olsun" diyorlar işte.

peki ya insan ilişkilerinde? insanlarla ilişkilerimizde neden sorusunun bir anlamı var mı?

"ayşe/ahmet, neden beni terk ediyorsun?"

"sana ne, sebep söylemek zorunda mıyım? sadece istedim, bir neden söylemem gerekmiyor."

"lütfen ama, sana çok ihtiyacım var, bana tutunabileceğim bir dal ver!!!"

"başkası var, rahatladın mı şimdi!"

"yalan söylüyorsun, başkası olsa hissederdim!"

"!!!"

veya;

"bakkal amca, neden bana kazık atmaya çalışıyorsun?"

"paraya ihtiyacım var ömer, o yüzden."

"öyle desene amca ya, aa ayıp ettin!"

çok saçma oldu. bu cevabı duymaya ihtiyacınız var mı?

"ahmet, vakit tamam, seni terk ediyorum!"

"!"

"neden diye sormayacak mısın?"

"ben senin nedenlerine ihtiyaç duymuyorum. kendi yalanımı üretecek kadar zekiyim!"

insan ilişkilerinde geçmişe bakılmamalıdır. sürekli geçmişi düşünenler aslında o zamanları hiç yaşamamışlardır. pişmanlığın en büyük duygu israfı olduğu bu zamanlarda neden değil, sonuç önemlidir. sonuç belliyse eğer, nedenden bana ne!!!

"sonuç belliyse sevgilim
seni acilen terk etmeliyim
belki yarama tuz olur
beni terk etme nolur!"

şiir: hedonist kahraman ben

ihtiyaçtan sanayi devrimi

yıl 1763'ü gösterirken james watt adlı, ailesi osmanlıdan göç etmiş bir ingiliz, iskoçya'da buharla çalışan ilk makinayı icat etti. peki neden buharlı bir makinaya ihtiyaç duyulmuştu?

sanayi devriminin tekstil ile başladığı bilinir. ama sanayi devriminden önce de en önemli ticaret ürünleri hep kumaş olmuştur. avrupa'nın en önemli ithalat maddeleri ipek, kumaş, porselen türü ürünlerdir. bu ürünler anadolu'dan, hindistan'dan ve çin'den gelirmiş. anadolu'dan giden kumaşlar genelde kaba kumaşlardır. meşhur turkuaz rengine sahip kumaşlara bilindiği gibi türk mavisi denir. ingilizlerin o askerinin üstündeki kırmızı renk, yani ceketleri bile türk kırmızısı adıyla anılır. ingilizler bu rengi elde edebilmek için anadolu'dan bir ermeni ve bir rum usta kaçırmış, kendi ülkelerinde o kırmızı renkli ceketleri üretmeye başlamışlardır. kot pantolunun o kumaşı bile türk kumaşı adıyla anılır.

hindistan'ın ince, tül gibi kumaşları ise sadece avrupa'yı değil, tüm dünyayı ele geçirmiştir. ingilizler de böyle kumaş imal etmeye başlamışlar, ancak maliyeti çok yüksek olduğu için hindistan malları ingiliz dokuma tezgahlarını bitirme noktasına getirmiştir. şöyle diyeyim; hindistan'da üretilen o kumaş, gemi yolculuğuna rağmen ingiltere'de 1 liraya satılıyorsa, ingilizlerin kumaşı 5 liraya satılıyordur. bu rekabete elbette daha fazla dayanamayacaklardı ve tam o sırada watt buhar makinasını icat etti.

akabinde dokuma tezgahları seri üretime geçti. böylece kumaş satış fiyatları inanılmaz bir şekilde düştü. o beş liraya imal edilen kumaşlar atıyorum 0,2 liraya kadar düştü. buhar gücü gemilerde de kullanılmaya başlandığından ticaretin masrafları düştü. önce hindistan, sonra tüm dünya ingiliz kumaşlarıyla doldu. afrika'nın elbiseye bile ihtiyaç duymayan insanlarına giyisiler satıldı. anadolu'da dokumacılık sektörü bir kaç on yılda öldü. akabinde hindistan ve çin üretim yerleri, üretimi durdurdu. hammadde ve pazar ihtiyaçları yüzünden sömürgecilik yeni bir döneme girdi.

gelişen süreçte almanların büyük katkısı ile kimyasal boya dönemine geçildi. üretim arttıkça köyden kente göç yoğunlaştı. işçi mahalleleri kurulmaya başlandı. burjuva sınıfı iyice güçlendi. yüzyılın ortalarında burjuva demokratik devrimleri başlayacaktır.

kaynak: halil inalcık ile ilber ortaylı'nın ntv'deki tarih programı.

bıkkınlık

kısaca; sürekli aynı şeyleri yaşadığını farkedip bu kısırdöngüden kurtulmak için uğraşmamak. soğuyabileceğin ne varsa soğumak, kafanı bile çevirmeyi istememek. yani gelecekten kendin gelse ve seninle konuşmak istese ona bile 'bi siktir git' diyememek.

"geç otur birader, sen konuş ben dinlerim!"

eskiden balıkların küçücük bir su alanı içinde nasıl canları sıkılmadan yaşadığını merak ederdim. gez dolaş aynı yer. şurada şu çakıl var, burada hazine sandığı falan işte. meğer hafızaları 3 saniyelik bir şeymiş. süper lan bu. valla bak, sürekli yeni şeyler görüyor. üstelik hafızasının da 3 saniye olduğunu bilmiyor!

neyse işte, bir akvaryum balığından farksız bir yaşantıya geçiş yaptığımı, işte bu akvaryum balığı yüzünden farkettim. yaklaşık 2 km lik bir hatta 2 ay boyunca yaşamışım. ilk baştan olayın şokunu bir süre yaşadım ve o andan itibaren bu kısır döngüyü kırmak için çabalasam bile 2 km oldu size 5 veya olsun 500, ne değişecekti ki? değişemezdi zaten, tam bir kısır döngü. kıstırılmışlık hissi, asla kurtulamayacağını sandığın, sanmak ne kelime, asla kurtulamayacağını bildiğin bir durum. ne yaşarsan yaşa, aslında yaşadıkların geçmişte yaşadıklarının bir benzeri, tekrarı. herşey dının, dısının, dısı. neredeyse her yeni tanıştığın insan sana kazık atmak için, seni kandırmak için fırsat kolluyor. o çok sevdiğin eski arkadaşların bile zor duruma düştüklerinde ilk önce eski arkadaşlarını dolandırmaya karar veriyor. meğer herkesin bir fiyatı varmış!

yaşadığım en büyük şoklardan biri budur işte; herkesin bir fiyatı vardır. sallıyorum; bazıları 30, bazıları 200, bazıları 1000 tl dir. meblağ bu noktada önemli değil. tanıdığınız kişilerin sizi satabileceği miktardır bu fiyat. veya sizin, onlardan dostluğunuzu geri alma bedelidir. verirsiniz parayı, bir daha sizi arayıp sormazlar!

peki bu hadiseyi kaç defa yaşarsınız ömrünüz boyunca? kaç çeşit insandan bıktınız veya bıkkınlık hissi kaç defa sardı bedeninizi? "sen delisin, kafayı yemişsin, ne dediğini bilmiyorsun!" diye diye büyük bir hınçla size saldıran biri aradan bir hafta bile geçmeden size yeniden sırnaştı mı? çocukken kavga eder barışırdın. bu zevkliydi üstelik. çocuk muyuz birader, küçük prens sendromu mu yaşatacaksın bana!

bıkkınlık aynı kazığı üst üste sürekli yemekten dolayı oluşan bir güven bunalımıdır. geçici bir duygu değildir. bir insanı günlerce evinden dışarı çıkarmayabilir. bazen güzel bir şeydir. sürekli yatıp uyursunuz!

hem; kaç değişik insan var ki? herkes farkında sanırım, insanlar arasında öyle aman aman bir fark yok. yüz ve vücutlar hariç herkes birbirine benziyor. yani; herhangi bir şeye inananlar ve inanmaya hazırlananlar. ama siz, sizi sınıflandırmaya kalkanlardan kaçın!

sürekli terkedildiği halde hala daha derin uzayda araştırmalarına devam eden birine sormuştum;

"bıkmadın mı bu arayıştan. sinir bozucu değil mi?"

"yoo!"

bu ne sabırdır kardeşim. nasıl bir duygudur, nasıl bıkmaz insan? a nın b den tek farkı a nın sapının olmaması. istersen bu a yı b diye oku. kim karışır sizi. bir farkı yok ki? bu insanları gizliden gizliye kıskanıyorum. bir haset duygum var bunlara karşı. hepsini teker teker öldüresim geliyor! bu kayıtsızlıklarına, ama normalde sabırlarına hayranım!

aslında bu kadar uzun yazmama bile gerek yoktu. marla singer portresi bu durumu anlatmaya yeter, hatta artar bile...

neyse, son sözü thom yorke, the national anthem ile söylesin. bir insanı bıkkınlıktan kurtarabilecek tek şarkı;

everyone
everyone around here
everyone is so near
it's on and on
it's on and on
everyone
everyone is so near
everyone has got the fear
it's all alone
it's all alone

turn it off!

herkesin reklama ihtiyacı vardır

çok uzun seneler önce madonna'nın bir lafını okumuştum. şöyle demişti; "şöhret en büyük afrodizyaktır."

doğru söze denilebilecek hiçbir şey yok. henüz şöhret basamaklarını bir bir tırmanan ben, karşı cinste afrodizyak etkisi oluşturamasam bile, eminim o safhaya da geleceğim!

bunun için nerelere ihtiyacım var? hımm;

haydar dümen'e çok iri penisli biri olduğumu ve bundan dolayı kadınlarla ilişkiye girerken sıkıntı çektiğimi mi yazsam?! olmadı, en yakışıklı erkek yarışmasına resmimi yollarım. aslında blogda kendi resmimi de yayımlasam olur. ama zaten öyle yapmıyor muyum a sevgili okur! oysa en tahrik edici yerim omzum ve kolum! karşı cins o omuzları görünce dayanamıyor, hemen dokunmak için birbirleri ile yarışmaya başlıyorlar. derler ki, benim kolum ve omzum on sütlü milka, otuzbeş axl çikolatalı gücündeymiş! omzumda top sektirirken adeta bir arda turan kıvraklığına sahibim. dizilerde basketbol takımlarında oynayan oyuncular daha topu bile potaya doğru düzgün sallayamazken(lanet olsun, onlar oynuyor, ben oynayamıyorum), ben maç başına 45 sayı, 36 ribaunt, 26 sayı pası, 14 top çalma, 22 blok ortalamaları ile oynuyorum. hatta bir keresinde smaç yaptığım pota kafama düşmüştü!

boyum, posum ve endamım hakkında uzun uzun yazmaya gerek yok. bu kadar yeter. arabam olsa belki arabamla çektirdiğim resmi koyardım bloga. böylece o 10 küsür milyarlık araba kadar değerim olmadığını cümle aleme ilan edip, bol bol karşı cins kaldırırdım! çünkü kadınlar için çikolata ne kadar önemliyse motor sesi de o kadar önemli. motor sesi ile adeta orgazm oluyorlar! hem kaportada kalacak bir mallory knox kalça izine asla hayır falan demem, arabamla adeta sevişirim!

uzun lafın kısası; aslında şu an en popüler türk hatun sanırım deniz seki ve hadise. onlardan birini kendime aşık edip akabinde terk edersem, neredeyse diğer tüm kadınlar kapımda köle, mutfağımda aşçı, sokakta hanfendi, yatağımda öhömm neyse. bir kadir inanır bakışı da yeter aslında. şöyle kafamı öne eğip, kaşlarımı çatsam ve gözlerimle baksam hatuna, ahh ahh, nerde bende o bakış. her denediğimde gülme krizine giriyorum!

kadınlar kendilerini güldüren hergelelerden mi hoşlanır, yoksa kendi yaptıkları esprilere gülen erkeklerden mi? ben bir kadının espri yapabileceğine inanmıyorum aslında. espri basittir. bu yüzden erkekler rahat rahat yapabilir. kadınlar ise karmaşık düşünürler. itiraf eden birader, tavlada hiç bir kadını yenebildiniz mi? valla ben yenemedim. o kadar sinsiliği aynı anda düşünemiyorum!

neyse işte, laf uzadı. insanoğlu ister arabası ile, ister metoseksüel görünüşü ile, ister giydiği kıyafetleri veya yaşam tarzı ile kendi reklamını hoşlandığı cinse karşı yapar. rakiplerini bertaraf eden aslan gibidir. saldırgandır!

bakın ben kendi reklamımı yapmamak için resmimi bile koymuyorum. çünkü aynı zamanda yüzsüzüm!

yani;

herkesin reklama ihtiyacı vardır, ama benim yoktur!

ne biliyorum ki?

insanların dünya üzerine adlarını kazıma isteğini hayranlıkla izlemeye devam edeceğim. tarihi sevmemin bir nedeni de bu durum. unutulmamak için sürekli çaba harcıyoruz. mağara resimleri bile bu yüzden ortaya çıkmadı mı? hmm, aslında düşününce... evet, insanlar avladıkları hayvanların çoğalması, korktukları hayvanların azalması için onları duvarlara resmetdiler.

hakan günday'ın piç'inde müthiş bir benzetme vardır. insanlar önce herşeyden korunmak için etraflarına duvar örerler. ardından bu duvarın arkasında kalanları röntgenlemek için pencere açarlar. bu röntgenledikleri ile tanışmak için ise kapıyı icat etmişlerdir. dünyanın en bilinen gizli(!) örgütünün masonlar olmasına şaşmamak lazım. sonuçta onlar duvarcıydı. duvarcı ustalarıydı. ortaçağ avrupa sında en çok aranan işçilerden oldukları için keyifleri yerindeymiş bu ustaların. kafalarına göre gezer, örgütlerini kurarlarmış. kendilerine usta olarak hiram abif i almışlar. acaba ilk pencereyi açan insan ne düşündü? nehir kenarlarına kurulmuş köylerde mi açıldı ilk pencere? yoksa insanlar birbirlerinden gizlenmek ihtiyacını hissedince mi pencereyi açtılar? "ayy evime hiç güneş girmiyor. havalansın diye açayım bari" diye konuşup, penceresini açar gibi yapıp, etrafı ne zaman röntgenlediler?

arabanızın kontağını hergün çeviriyorsunuz. ama kontağı başkası da çevirebilirdi. veya o çok sevdiğiniz evinizde başkası da oturabilirdi. giyisilerinizi başkası da giyebilirdi. size ait, size özel olan ne varsa hepsini başkaları da kullanabilirdi. hatta sevgili eşiniz/sevgiliniz, siz olmasanız başkası ile eğlenirdi. o zaman?

üç çocuk yapın. çünkü çocuklarınız kesinlikle ve kesinlikle siz olmadan olamazlardı. kendi devamlılığınızı onlarla sağlayın! başka hiçbir şekilde bu dünyada kendinizi ifade edemezsiniz. çünkü ikinci süleyman'ın üçüncü sadrazamını bugün kim hatırlıyorsa, gelecekte de seni aynı sayıda kişi hatırlayacak.

veya;

hakan günday olmasaydı kinyas ve kayra olur muydu? veya chuck palahniuk olmasa fight club olur muydu? belki brad pitt'in yerini biri ikame ederdi. ama palahniuk'un yerini biri asla ikame edemez.

avrupa'nın ahlaksızları çok tatlı...

fedon

lanet dedim ya aşağıda, lanetten kurtulmak için tek bir geçerli yol vardır. fedon gibi yapmak. yani porselen tabaklarınızı üst üste koyun ve çatır çatır kırın. inanın bana, yanınıza bundan sonra solunuzdaki melek bile yaklaşamaz. o derece etkilidir.

tabağınız yoksa dert etmeyin. cam bardaklarınızı halledin. lanetiniz küçükse küçükten başlayın. devam ettikçe kıracağınız nesneyi büyütün. en sonunda çekicinizi evinizin kapı camlarına "ahhyaaaakkk!" diyerek fırlatın. pencere camlarına yapmayın. aşağıda insanlar olabilir!

öyle at nalıymış, tavşan ayağıymış hikaye. kırın, dökün, rahatlayın!

benim için istanbul bitti, bir daha gelmem istanbul a!

üzerimde son 5 yıldır büyük bir lanet var. yüzyüze yeni tanıştığım insanların başına biri iyi, diğeri kötü iki olaydan biri geliyor. kötüden başlayayım;

eğer iyi olay olmadıysa bu kötü olay oluyor. insanlar eşlerinden veya sevgililerinden ayrılıyor. bu kaçınılmaz bir gerçektir. kaç sevgilinin ayrılmasına neden olduğumu tahmin bile edemezsiniz. filmlerdeki kötü adamlardan daha beter bir şey bu!

iyi olan ise bu yeni tanıştığım insanların büyük bir kısmının yurtdışına yaşamaya kaçması. şu ana kadar 2 amerika, 2 dubai, 2 rusya, 1 kazakistan, 1 avustralya, 1 hollanda, 1 japonya, 1 italya ve 1 almanya yolcum oldu. lost adasına düşen uçak, benim bu lanetimden sonra düştü! yani bu insanlar, birden bire yurtdışına kaçıveriyorlar.

meğer benim lanetim hiçmiş. cumartesi akşamı, cebimde yıllardır taşıdığım bir fotoğrafı, büyük bir zevkle, cem karaca nın resimdeki gözyaşları eşliğinde, 3 kişinin yoğun çabası ile yırttım. bir kaç saat içerisinde soyuldum. bu ne lan, hala daha kurtulamıyorum senden!

seni yeneceğim istanbul!

beckhamhead!

david beckham saçlarını bu şekil yaptırdığından beri bir sürü erkek saçlarını böyle yapar oldu. önceden de yapan var mı, bilmiyorum. ama bir benzeri mohikan stili. mohikanlar gerçekten öyle mi traş ederlerdi kafalarını onu da bilmiyorum. ama günümüz yeni yetme oğlanların neden böyle bir saç stiline sahip olduklarına dair bir teorim var elbette.

uzun lafın kısası; ben bu tip kafalara tabiri caiz ise yarrak kafalı diyorum. erkekliklerini bir şekilde ispat edememiş kişiler, penislerini de ulu orta sergileyemedikleri için, saçlarını jöleye bulayıp penislerinin ne kadar sert ve her daim dimdik olduklarına dair karşı cinse mesaj veriyorlar. ee, her an görev başında olmak lazım!

tanrı, şeytan ve herşey hakkında

bu yazdıklarım tamamen varsayımdır. şeytan ile tanrının aynı şey olduğuna dair bir düşüncedir. yazdıklarımda burak eldem ve zecharia sitchin'den okuduklarım da önemli bir yer tutar. umarım ilginizi çeker;

şimdi herşeyin başlangıcı sümer'lerdir. bu 12'li panteon(tanrılar meclisi) da insanlığa sümer'den mirastır. neyse; sümer'ler bu 12 tanrıyı gökyüzündeki 12 güneş sistemi nesnesi ile betimlerler. ve 12. güneş sistemi üyesi baştan nibiru, daha sonra marduk adıyla anılacak olan, yörüngesi 3661 dünya yılı olan gezegendir. bu kadim metinlerde belirtilir. yani böyle bir gezegen sümer, babil ve bir çok eski uygarlığa göre vardır. ne zaman döneceği önemli değil. önemli olan var olması. zaten bence tek tanrı din hikayesi tam burada başlıyor.

ibrahim'in islam kaynaklarına göre tanrıyı bulma hikayesini bilirsiniz. önce aya(sin yani. ayrıca sin kültünün/tapınımının olduğu uruk'da doğmuştur) tapar. ama ay gündüz yok olur ve o "bu benim tanrım olamaz" der. sonra güneşe(yani şamaş, sin(ay tanrısı) in oğlu) tapar ve gece güneş kaybolur. "bu da benim tanrım olamaz" der. akabinde hiç görülmeyen bir tanrıya tapmaya karar verir. işin ilginç noktası burada başlıyor zaten. o zamanlar böyle görülmeyen bir tanrı fikri vardır ve bu da işte bu 12. gezegendir. 3661 yıllık dönüşünden dolayı her zaman görülmez ve bence ibrahim kendisine bunu tanrı olarak alıp o'na tapar. zamanla önce ailesi, sonra kabilesi ve daha sonra insanlığın yarısı ibrahim'in tanrısına tapmaya başlayacaktır.

neyse, şeytan kavramının çıkışının yahudilerin babil esaretinden kurtuluşu ile ortaya çıktığını bilirsiniz. babil'i ele geçiren pers'lerin dininde iyi ile kötünün savaşı vardır(zerdüşçülük). bunu öğrenen yahudi bilginler, tüm tevrat'ı sümer ve babil mit/efsanelerinden yazdıkları gibi, şeytanı da pers'lerden alırlar. ama şeytan olarak adlandıracakları bir şeye ihiyaçları vardır. burada devreye babil nefretleri girer ve onun en büyük tanrısı marduk'u şeytan olarak nitelerler. yani simgesi nibiru/marduk olan, o 3661 yıllık gezegenin tanrısı. bence tek tanrılı dinlerin tanrı ile şeytanı aynı. çünkü ikisinin de simgesi aynı gezegen.

şeytanın 666 olan sayısı da aslında burak eldem'e göre saçmalık. babil'ler, marduk için, 60 tabanlı özel bir sayı sistemi oluşturmuşlar ve marduk'u bu 60 tabanlı sistemede kabaca (iii) şeklinde betimlemişlerdir. yani 10'lu tabanda 111 nasıl böyle yazılıyorsa 60 tabanlı 3661 de (iii) şeklinde yazılmaktadır. hem zaten yuhanna, bu bilginin sadece bilenler tarafından bilindiğini söyler.

işin tüm sırrı aslında ibrahim'in islam kaynaklarında geçen bu hikayesinde saklı. o zamanki ortadoğu toplumlarını öyle 'görünmeyen, heykeli olmayan' tanrılara tapan insanlar olarak düşünmek imkansızdır ve ibrahim tüm tanrıların babası olan tanrı anu'ya tapmaya başlamıştır(daha sonra marduk darbe yaparak en büyük tanrı olur ve anu'nun özelliklerini kendisine bağlar).

force sizi korusun!

"seçti anakin karanlık tarafı
ağlattı evrenin anasını
almak istersen ille de bir jediyı örnek
efendi jedilar da var bulursun bir çok seçenek"

piri reis haritası

hava soğuğunca aklıma geldi. piri reis haritası'nın ilginç yönlerinden bahsedeyim sizi.

birinci ilginç nokta antartika meselesi. bu harita antartika'nın buzulsuz, yani salt kara sınırlarını gösterir. günümüzde ancak uzaydan bu sınırlar tespit edilebiliyor. yani piri reis zamanında ya antartika'da buzul yoktu, ya da gezegendeki son gemiye binip uzaya gitmiş ve haritayı çıkarıp geri gelmişti! işin aslı, sanırım bu harita milattan binlerce yıl önce, son buzul çağından bile önce çizildi.

şimdi ikinci önemli noktaya gelince;

haritaya dikkatlice bakarsanız güney amerika'nın kuzey doğusunda, kırmızı renkte, iki tane irice ada görürsünüz. bu adalar artık günümüzde yok(belki biri küba'dır). ilginç değil mi? belki piri reis zamanında vardır!

uzun lafın kısası; bu iki adanın atlantis olduğunu iddia edenler var. haritanın da atlantis'den kalma olduğunu söylüyorlar. piri reis benim hatırladığım italyan asıllıydı. bu haritaları bulması ve benzerini yapması çok zamanını almamıştır herhalde.

veya almıştır, bana ne!

bir ara size vadedilmiş topraklardan olan 'la merica' dan da bahsederim. amerika durup dururken keşfedilmedi.

atlantis

google, atlantis'in yerini de bulmuş! "eyvah" diyorum yavaş yavaş. nereye odaklanacağını bilirse bu uydular, porno dergilerdeki parmak izlerimi bile bulacaklar. neyse, konumuz atlantis;

atlantis olarak bahsedilen yer, atlantik'te bir yer olarak aranır durur. mu ile alakası yoktur. mu büyük okyanus'da. amerika kıtasında yaşayan mayalar ve aztekler ile mısırlıların ve yunan uygarlıklarının hemen hemen aynı anda başladığı düşünülürse ve birbirine benzer birçok şey buldukları bilindiği zaman bu önerme çok mantıklı bir hale geliyor. şöyle ki:

- tüm ilk çağ uygarlıklarında piramitler vardır. japonya'dan, güney amerika 'a kadar her yerde.

- tüm ilkçağ uygarlıklarında ve günümüzde de altın değerlidir. bu değişmez. bir tane bile uygarlık altını önemsiz olarak görmemiştir.

- tüm ilkçağ uygarlıklarında aynı takvimler kullanılıyordu. yani 365 günlük güneş takvimi.

- tüm ilkçağ uygarlıkları büyük doğal afetlerden bahseder. bu afetler tevrata bile girmiştir. platoon'un bahsettiği atlantis'in batışı, belki de tufan hikayesininin değişik bir versiyonudur.

- tüm ilkçağ uygarlıkları gökyüzünü gözlemlemiştir. modern insanın 1920'lerde bulabildiği pluton'u onlar biliyordu.

- tüm ilkçağ uygarlıkları benzer tanrı/tanrıçalara tapıyorlardı.

- tüm ilkçağ uygarlıklarının çıraklık ve kalfalık dönemi yoktur. birden bire, mükemmel binalar, 4 kıtada birden yükselmeye başlamıştı.

tüm bunlardan yola çıkarsak eğer; atlantik okyanusunun dibinde çok eski bir uygarlık vardır. büyük bir felaket neticesinde bu uygarlık batmış, insanları 4 kıtaya doğru kaçmış ve bilinen tüm eski çağ medeniyetlerini aynı anda başlattıklarını düşünebiliriz.

veya düşünmeyebiliriz!

lost!!!

"bekle, bekle" diyordum kendi kendime. kafama sokayım, beklesene işte.

1- faraday'ın annesi olacak bayan hawking, faraday'a bombayı gösteren o sarışın kadın sanırım.

2- jack'in büyükbabası feci şekilde sawyer'a benziyor. o büyükbaba ileriki bölümlerde yine ortaya çıkacak herhalde.

3- black smoth'ın ini artık biliniyor. oraya yine birileri girecek.

4- daniel faraday sübyencinin biri. dharma adına çalışırken o kızılın çocukluğu ile karşılaşmış, onu sevmiş, uyarmış! ama kısır döngü bu. kızıl yine adaya geri geliyor.

5- adaya dair hiç kimsenin hiçbir bilgisi olduğuna inanmıyorum. herkesin biraz bilgisi var. o bilgileri diğerleriyle paylaşmıyorlar.

6- bence penny öldü. (ölmemiş, alçak senaristler!)

7- linus'ı ilk gördüklerinde öldürmeliydiler. ne pislik herif bu!

8- locke'a bak ya. kendini zorla lider yaptırdı. richard'ın o tüm çabası o kısacık konuşmaymış meğer. locke'ın ada için önem taşıdığına inanmıyorum.

en güzel on dövüş/düello sahnesi

seyrettiğim en güzel 10 dövüş sahnesini yazayım. dövüşten kastım düello ve yumruk yumruğa sahneleridir. kıstasım ilk defa o filmlerde kullanılması, başka bir filmde benzerini gördüğünüzde hemen aklınıza o sahnelerin gelmesidir;

10- sergio leone nin spagetti western üçlemesi:

yani; a fistful of dolars, for a few dollars more ve the good the bad and the ugly. bu filmlerdeki düello sahnelerinin her biri bir şahesedir. a fistful of dollars'da lee van chief'in sahnesi güzeldir. kendisi ödül avcısıdır. hasmı ile belirli bir mesafede düelloya tutuşur. hasmı başlar tetiğe basmaya. ama silahının menzili lee amcamı öldürmeye yetmez. o ise silahının ucuna yeni bir namlu takar. gayet rahat bir şekilde nişan alır ve banggg! hasmı artık yerdedir. sahnenin benzerini back to future 3'de görürüz. dr brown'un türbünlüğü tüfeğini hatırlayın. 250 metreden bile o kafayı indirir.

for a few dollars more'da ise eastwood'un o meşhur soba kapağı sahnesi vardır. hasmı kimsenin bir tüfekten daha hızlı olamayacağını söyler. clint amcam ise kalbini kurşundan korumak için soba demirini iple bağlar ve kalbinin üstünü örtecek şekilde boynundan geçirip giyisilerinin altında saklar. hasmı tetiğe basar. eastwood kurşunun etkisi ile resmen havada uçar ve geriye düşer. hasmı gülerek yanına gelir. eastwood'un o meşhur bakışı ve bangg! sahnenin benzerini yine back to future 3'de marty kullanır. zaten bu filmin 1930'lar versiyonunda bruce willis oynamıştır.

the good the bad and the ugly'de ise o müthiş, görebileceğiniz en güzel düello sahnesi vardır. iyi, kötü ve çirkin, 4 torba altın para için düelloya tutuşur. siz ekranda ilk kez izlerken kendinizi onların yerini koyarsınız ve hangisine ateş edeceğinizi düşünürsünüz. filmde de çirkin aynı haltı yer. oysa van chief ve eastwood kime ateş edileceğini biliyordur!

9- star wars:

şimdi canlar star wars'da herkesin beğendiği bir ışın kılıcı sahnesi vardır. benim ilk tercihin episode 3'de, obi van kenobi ile anakin skywalker'ın mustafar gezegenindeki sahnesidir. genç skywalker artık darth vader olmuştur ve ustası ile kapışır. ölümüne bir dövüş başlar. obi van hasmına hiç acımaz. onu öldürmekten beter eder, yerlerde süründürür, tabiri caiz ise ağzına sıçar. anakin bok gibi ortada kalmış, kolları ve bacakları gitmiş, cayır cayır yanmaktadır. artık bebek yüzlü biri değildir. bence anakin bu dövüşten sonra gerçekten darth vader olmuştur.

episode 5'de ise luke'un babası ile, yani darth vader ile kapıştığı sahne de müthiştir. luke sonunda elini kaybeder. ama darth vader yapacağını yapar ve son sözünü de söyler;

"sen benim oğlumsun!"

8- karate kid:

bay miyagi'nin hatırına girdi bu film. elbette turnuvanın final sahnesi. tuna kuşu hareketi. artık ancak tek ayağı üzerinde durabilen çocuğumuz kartal gibi kanatlarını açar. bir ayağı yerde, diğer ayağı göktedir! kendine yaklaşan hasmına yerde olan ayağı ile geçirir. sadece bu sahnesi ile listeye girebilirdi zaten. başka bir numarası yok. gerçi çocukken defalarca denemişliğimiz vardır. herkes bildiği için hiçbir işe yaramaz bir numaradır. neyse, ben arabayı parlatmaya gideyim!



7- saving private ryan:

filmde hatırlarsınız, bir kapışma sahnesi vardır. bir almanı esir alırlar, esirin sempatik hareketleri yüzünden onu severler ve sonra bırakırlar. daha sonra savaş tekrar başlar ve manganın amerikalı yahudi askeri ile bu alman bir binanın merdivenlerinde bıçakla kapışırlar. uzun süren mücadeleden sonra yahudi asker altta kalır. alman asker, bıçağı yahudinin kalbine doğru yaklaştırmaya başlar. yahudi "duralım duralım!" der, alman askeri ise işinin bilincinde olarak, olanca gücü ile yavaş yavaş bıçağı onun kalbine sokarken lafını söyler;

"hayır, bitirelim!"



6- barry lydon:

stanley kubrick'in bu filmindeki düello sahneleri inanılmaz güzel. ama en güzeli son düello sahnesi. barry ile üvey oğlu arasında olan. üvey oğlu inanılmaz hınçlanmıştır ve barry'e meydan okur. üvey baba karşısına çıkar. aralarında 5 metre bile fark yoktur ve çocuk o kadar çok heyecanlanır ki eli ayağı birbirine girer. yüzü terden sırılsıklam olur. müthiş şekilde ölmekten korkuyordur. ilk o ateş edecektir. ama daha nişan almadan silah patlar ve kurşun barry'ye isabet etmez. oğlan şaşırır, iyice telaşlanır. öleceğini anlar ve tir tir titremeye başlar. sıra barry'ye gelir. ama barry bilerek kurşunu boşa sıkar. çünkü çocuğunun silahı kazara ateş aldığı için ona bir şans daha vermek ister. bu sefer çocuk biraz sakinleşir. silahını doğrultur ve barry'yi bacağından vurur.

filmin geri kalanı o sahneden sonra önemsizdir. çocuğun oyunculuğu olağanüstüydü. genç bir delikanlının hayata karşı tüm acemiliği yanında artık iyice görmüş geçirmiş olan barry'nin duruşu, sakinliği her şeyi açıklar nitelikteydi. ama aptallık baki kalıyor işte.

5- rocky:

dövüş/düello incelemesi yapıyorsam bir boks filmini bu listeye koymalıydım. gerçi raging bull'da, la motta'nın, sugar ray ile son kapışması da enfes. ama boks filmi denilince akla daima rocky gelir. balboa'nın bir çok kapışma sahnesi arasında bence en güzeli, apollo creed ile yaptığı son maç. ivan drago ile kara boğa maçları da güzel. ama apollo ile ilk maçın rövanşı en iyisi. rakibini yormak için tüm yumrukları yer. artık yüzü çarşamba pazarına dönmüştür. gözü kapanmak üzeredir. ama pes etmez. rakibi de iyice yorulmuştur ve sazı eline alır. saydırdırça saydırır, yumruk üstüne yumruk atar ve en sonunda apollo'yu düşürür. ama kendisi de düşer. kalkmasını da bilir. apollo ise kalkamamıştır. salon çıldırmıştır, mick kendinden geçmiştir, edrıyın ise hala daha sevdiği adamın boks yapmasına karşıdır!

filmin sonunda rocky in ağzından tek bir söz çıkar;

"edriyınnn, edriyınn!!"

elbette adrian'nın da ağzından tek bir söz çıkar;

"raki, raakii!!!"

böylece filmimiz biter. ama raging bull'u mu anlatsaydım. hmm, son maçında sugar ray ile karşılaşan jake'in tek bir amacı vardır: devrilmemek. sugar ray, jake'i anasından doğduğuna pişman edene kadar döver. jake'de yüz falan kalmamıştır. yüzünün her bir santimetrekaresi şişmiştir. ama jake hala daha bağırmaya devam etmektedir;

"ben seni devirdim, sen beni deviremedin!"

4- the matrix:

2 ve 3üncü filmlerdeki dövüş sahnelerini direkt olarak es geçiyorum. geriye birinci filmdeki iki sahne kalıyor; neo ile morpheus kapışması ve neo ve agent smith'in metro istasyonundaki kapışması. ilk sahne de iyi. ama metro istasyonu kesinlikle bir numara.

trinity ışınlandıktan sonra smiht ile neo başbaşa kalır. silahlarını çekmek için hazırlanırlar. tam o sırada, istasyonda rüzgar dahi yokken aralarından bir gazete parçası geçer. kovboy filmlerine güzel bir gönderme. ve silahlar çekilir. şarjörler bitene kadar, silahları birbirlerinin kafasına dayayana kadar basarlar tetiğe.

"kurşununuz bitti bay anderson!"

"senin de!"

tekme tokat birbirlerine girerler. o özel hareketle neo, smith'in boğazına parmaklarını geçirir. smith'in o andaki halini hatırlayan hatırlar. dili dışarı çıkmıştır. güzeldi, dövüşlerimde de denemişimdir. ama ben yapınca pek etkili olmadı! neyse, birbirlerini feci şekilde hırpalarlar. bokstan uzak doğu dövüş sporlarına kadar tüm teknikler uygulanır. özellikle smith'in neo'yu bir kolona yapıştırıp karnını yumrukladığı sahne vardır. inanılmaz güzellikteydi. smith'in yumruklarının hızı yanında neo'un vücudunun hareketsizliği çok güzeldi.

en sonunda raylara düşerler. smith, bay anderson'ı boynundan kavrar. bay anderson'ın ölümünün sesi duyulur, tren gitgide yaklaşır ve neo o artık klasik haline gelmiş hamlesini yapıp raylardan uçarcasına tavana sıçrar ve smith'i tavana yapıştır. yere neo dimdik iner. ters bir takla ile raylardan kurtulur. tren smith'e çarpar. neo çıkışa yönelir. trenden smith iner ve trinity'nin sözleri duyulur;

"run neo run!"

3- a clockwork orange:

bir stanley kubrick şaheseri daha. dövüşler aslında karşılıklı değil. zaten işin güzelliği burada. bu filmi izleyen hangi insan evladı singin in the rain ile birini dövmek istemez ki?

i'm singin in the rain (çatt!)
just singin in the rain (kütt!)

filmde şiddetin en alasını görürsünüz. dilenci, alex'in annesi, gardiyan, doktorlar yani herkes kötüdür. bu kadar berbat bir dünyada bir tek alex'mi iyi olmak zorundadır? kötülük mü doğuştandır, yoksa iyilik mi? iyilik için çaba harcamak gerekiyorsa eğer, kötülük için ne yapmak gerekir? hiç bir şey. kendin ol yeter!

neyse, alex'in o entelektüel kadının evine girdiği ve grup elemanları tarafından satıldığı sahne vardır. kadının evine girer, onu kızdırır ve kocaman penisle acayip matrak bir eğlencenin içine dalar. eğlencenin sonunda kadını oral yoldan müthiş bir şekilde tatmin eder!

ama o yazar ile karısının evine girdiği sahne var ya, aman tanrım!

i'm singin in the rain (çatt!)
just singin in the rain (kütt!)

2- taxi driver

raging bull'u almadıysam bir nedeni vardır. o da bu film. travis bickle bir efsanedir. müthiş bir karakterdir. o, süper kahramanı olmayan kokuşmuş şehrin azizi, süper kahramanıdır. bir kadının kahramanı olamayınca başka bir kadının! kahramanı olmaya karar verir, ona göre hazırlanır ve çalışır. pezevenkleri teker teker haklarken yüzündeki gülümsemede bu kahraman olmuşluğun işaretleri vardır. bir mohikan olarak girdiği kan deryasından çıktığında ise sadece o kadının değil, tüm şehrin kahramanı olmuştur. hatta kahramanı olamadığı kadının bile!

ulan new york'un pezevenkleri ne pis heriflermiş. öldür öldür bitmiyor, 50 tane kurşun boşaltsan yine ölmüyor. üstelik çıldırmış gibi hala daha saldırıyor. ama süper kahraman olmak kolay değil. kurşunlara göğüs gereceksin, acıyı hissetmeyeceksin, ancak o şekilde teşekkür mektuplarına kavuşabilirsin.



1- fight club.

1 numarada elbette bu film olacak. yüzünde faça izi olmaktan ölmek isteyenlerin filmidir.

filmde jack ile tyler durden'ın barın kapısında ilk dövüştüğü sahne güzel. ona lafım yok. ama jack'in patronunun odasında kendisini dövmesine diyecek kelime bulamıyorum. inanılmaz, gördüğüm en müthiş dövüş sahnesiydi.

"ve birden tyler ile ilk dövüşü aklına geldi! yumruğu kendine geçirdi. uçarak cam sehpanın üstüne düştüğüne patronu o gün hangi renk kravatı giymişti acaba? mavi miydi? günlerden salı o zaman. belkide kırmızıdır."

kim bu jack, nasıl bir insandı? bir insan kendine bunları nasıl yapabilirdi ki? gözlerin büyümüş patron, korkuyorsun? inandığın, kendini içinde güvenli hissettiğin koskoca dünyanın yıkıldığına mı şahit oluyorsub? kim bunlar? onlar sizin aşçınız, kapınız, garsonunuz, servis görevliniz ve hatta sizi koruyan polisleriniz. birgün biri eline yarı otomatik bir makinalı tüfekle girebilir ve herkesi öldürebilir. bu, büyük ihtimal tanıdığınız biridir. veya aynı tanıdığınız kişi, siz polisi ararken kendisini ofisinizde dövebilir. siz olayın dehşetini yaşarken o dizleri üzerinde iki büklüm çökmüş ve size bir daha vurmaması için yalvarırken içeriye o çok güvendiğiniz polisler girer. artık sizin dediğinize kim inanır ki?

"lütfen bir daha vurmayın bana, nolur!"

kate winslet: iki resim arasındaki fark

en sonunda, leo'nun uğrunda donduğu biricik aşkı oscar'ı aldı. alması beni ilgilendirmiyor. koyduğum resimlere dikkatlice bakın. görüleyeceği üzere kate yüzünün yarısını sakladığında gayet güzel ve etkileyici görünün bir hatun. ama yüzünün tamamı göründüğünde ise bir şeye benzemiyor. nedense türk kadını kate'e bayılıyor. sanırım bu koca kıçlı, iri göğüslü, geniş belli hatunda kendilerini buluyorlar.

tekrar edeyim; yandan iyi, ama önden tırt bir hatun!

ebedi rekabet

iki resim de jesse james'e ait. bilirsiniz işte, bob ford tarafından, korkakça sırtından vurulmuştur. anlatmak istediğim james değil. 1800'lerde çekilmiş neredeyse insanlı her fotoğraf karesi büyük hüzün barındırıyor. gerçi bunda o kişilerin artık ölmüş olduğunu bilmenin de etkisi var. ama james'in yaşayan hali ile ölmüş halini gösterir bu iki resmi arasında, gözlerin açık ve kapalı olması dışında ne fark var? o zamanlar resim çektirenler herhalde hep ciddi poz verilmesi gerektiğini düşünmüşler. belkide o zamanlar hiç eğlenceli poz veren yoktu. ilk kez eğlenceli poz veren kimdi acaba. "peynirr" diyen. tekrar james'e dönersem eğer; eğlenceli biri miydi bilemeyeceğim. ama soygunlarında oldukça eğlendiğini düşünüyorum.

varsın ve birden yoksun. bir ezeli ve ebedi rekabet gibi. hiç bitmeyen bir rekabet. ama hep kazanan aynı. aklıma goethe'nin meşhur dizeleri geliyor;

"neden ki bu bitmek bilmez yaratılış
yok olacaksa bir gün her yaratılmış!"

diyecek söz bulamıyorum. goethe'nin kendi verdiği cevap da tatmin etmiyor beni. kabil'in habil'i öldürdüğü zaman içinde duyduğu ızdırabı hayal etmeye çalışıyorum. şit'in, babası adem öldüğünde, aden bahçesinde nasıl tanrılara yalvardığını, tanrı dumuzi öldüğünde inanna'nın, enkidu öldüğünde gılgamış'ın yaşadıkları...

fark etmiyor. tanrılar bile ölse nereye gideceklerini bilmiyorlar. eski yunanlılar, ege'de içine insan dahil hiçbir yırtıcı hayvan girmemiş yeni bir ada bulduklarında orasını hemen istila etmezlermiş. onbinlerce yıl, içinde düşman barındırmadığı için zehirli hiçbir bitki olmayan bu adaların içine koyun, domuz, sığır ne bulurlarsa doldururlarmış. bir kaç ay/yıl sonra adaya tekrar geldiklerinde iyice besilenmiş ve semirmiş hayvanları pişirip pişirip yerler, tatlı meyvelerini içkilerine katık ederlermiş. bir nevi yapay cennet işte.

en başa döneyim; ne kadar çok fotoğraf çektiriyoruz. sizin için önemi hariç hiçbir anlamı yok. siz öldükten o fotoğrafların bir kısmı saklanmaya devam edecek. torunlarınız daha da azı ile yetinecek. onların çocukları ve torunları ise birden fazla resminizi barındırmayacak bile. onlara ne sizin askerlik hatıralarınızdan veya sünnet resimlerinizden veya nikah defterine imza atarkenki halinizden!

bilirsiniz, aşil çok çirkin biridir. kadınlardan yüz bulamaz. oysa günümüzde bu çirkin mi çirkin biri olan aşil'i brad pitt oynadı. ve gerçeklik değişti. artık aşil, bu filmi seyreden neredeyse herkes için çok yakışıklı, seksi ve gerçekten ölümsüz oldu. kafalarda çirkin aşil portresi yok. brad pitt var. jim morrison'ı hatırladığınızda aklınıza gelen jim mi yoksa val kilmer mı? harbiden, ne zaman ölürsün? cartayı çektiğinde mi, hatırlanmadığında mı, yanlış hatırlandığında mı? kaç tane gerçekli vardır?

kuantum fiziğini bilirsiniz. olasılıklar fiziğidir. tek bir gerçeklik yoktur. bir sürü gerçeklik vardır. ve biz doğduğumuzdan beri bize dayatılan gerçekliği seçeriz. lamba daima tavandadır, priz duvardadır, top yuvarlıktır, maç doksan dakikadır. peki ya hiç gemi görmeseydik ve karşımızda gerçekten bir gemi olsaydı bunu görebilir miyiz?

colomb karaiblere yaklaşırken adalardan birinin şamanı denizde bir garipler fark eder. dalgalar garipleşmiştir. gemi yaklaşır, ama şaman hala daha gemiyi görememiştir. oysa üç tane gemi, neredeyse karşısında olanca haşmetiyle durabiliyordur. şaman dalgaları inceledikçe gemiyi görmeye başlar. olasıklardan birini seçmiştir. ve en sonunda gemiyi gördüğünde köylülerine gemiyi tarif eder. artık onlar da koskoca gemiyi görebilmektir. yani biz hayatımızı devam ettirmek kendi gerçekliğimizi seçeriz. bir gemi vardır ve bu dalgaların sebebi odur. bir kaşığı eğebilirsin, onu yokedebilirsin. ama eğilen kaşık değil, sensindir. çünkü; aslında bir kaşık yok!

hüsran nasıl ifade edilir? veya öfke yada aşk? ben aşk dediğimde ses ağzımdan çıkar ve diğer insanların kulağına gider. ve bu zahmetli yollardan geçip aşk kavramını barındıran beyne ulaşır. kelimeyi algılayan beyindir. beyin bu kavramı kendi süzgecinden geçiriyor ve anlıyor ama nasıl anlayabiliyorlar? oysa kelimeler hareketsizdir. sadece birer simgedir. anlıyor musun? bunun tek nedeni tecrübelerimizdir. oysa tecrübelerimizin oldukça büyük kısmı soyuttur. algıladığımız birçok şey ifade edilez, kelimelere dökülemez.

şimdi; birileriyle iletişim kurduğumuzda, birisine ulaştığımızda ve birisini anladığımızı sezdiğimizde ilahi bir tatmin duygusuna ulaşıyoruz. bu geçici bir durum olabilir ama hepimiz bunun için yaşıyoruz.

tanrıyı neden göremiyoruz sizce?!